1969 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 74

52

WAARHEID EN WERKELIJKHEID

Wijsgerige en ethische vragen Vragen, die in aansluiting hierop in het tweede deel aan de orde komen, hebben allereerst betrekking op de „physical reality", hoe komt die tot stand, wat is de inhoud ervan? In het eerste artikel geven Volger en Van de Hulst een beschrijving van de methoden en de resultaten van de fysika, in het tweede artikel illustreert Segaar de werkwijze in de biologie aan een aantal voorbeelden. In het derde artikel geeft J. M. de Jong een voorbeeld van de konfrontatie van de unieke ervaring met de publieke ervaring in zijn opstel over de opstanding van Christus. In het vierde en vijfde artikel gaan Loen en Ubbink nader in op waarde en de plaats van de natuurwetenschappelijke kennis, waarbij met name de vragen over de verhouding van de waarheid van de natuurwetenschap en de waarheid van het geloof ter sprake komen. Dippel sluit dan de reeks artikelen met een nadere uitwerking van de taak van de mens, levend met de unieke informatie in konfrontatie met de publieke ervaring, in navolging van Jezus Christus. Het is de bedoeling van dit artikel vooral op deze laatste drie artikelen in te gaan en te zien welke antwoorden hierin gegeven worden op de centrale vragen die in het eerste deel gesteld zijn. Wat is de waarheid van de natuurkunde? Bij zijn diskussie over de vraag of de natuurwetenschap een bedreiging is voor het geloof stelt Loen de problemen over de waarheid centraal, de waarheid van de natuurwetenschap en de waarheid van het geloof. Vooraf wordt eerst de bij velen opkomende vraag besproken of het zinvol is zo veel woorden te besteden aan vragen over de waarheid. Is het niet beter, wat de natuurwetenschap betreft, te konstateren, dat deze zekerheid kan verschaffen en het daarbij te laten. Heeft het zin verder te filosoferen of te spekuleren over de waarheid? Loen kan er niet toe komen zich te beperken tot het konstateren dat de natuurwetenschap het bij het juiste eind heeft; hij vraagt zich af, waarin „het bij het juiste eind hebben dan eigenlijk wel bestaat" (120). Aan de ontwikkeling van enkele gebieden van de natuurkunde, relativiteitstheorie, atoomfysika en kwantummechanika, demonstreert hij „de verwondering wekkende manifestatie van tegemoetkomende objektiviteit" (120), waardoor het fysisch onderzoek zich kon ontwikkelen. Het is alsof een verborgen tegenspeler, een objektiviteit, de natuurkundige begripsvorming aanmoedigt en bevestigt („tegemoetkomt").

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen