1969 Geloof en Wetenschap : Orgaan van de Christelijke vereeniging van natuur- en geneeskundigen in Nederland - pagina 274

222

DE MEDISCHE ETHIEK IN DE BRANDING

gedoemde lijder krijgt een kans, zij het een experimentele kans, om een dreigend lot te ontkomen. De tijd is welhaast voorbij, dat men een nieuw middel in de medische vakbladen kon aanbevelen omdat het zo goed geholpen had. De wetenschap en de redacties stellen hoge eisen. In 1785 heeft William Withering der mensheid een onschatbare dienst bewezen door de aandacht te vestigen op de heilzame werking van het vingerhoedskruid, dat heden ten dage door millioenen hartlijders dagelijks wordt gebruikt. Maar terecht is opgemerkt, dat zijn publikatie thans weinig kans zou hebben in een medische periodiek van naam opgenomen te worden. Immers — hij beschikte niet over tabellen en statistieken, hij had ook geen controle-personen. De statisticus is aan zijn thans klassieke geschrift niet te pas gekomen! Het is de vraag, of de eis der wetenschap van een controlereeks wel altijd even gerechtvaardigd is, en ook of de aanwezigheid ervan steeds voldoende waarborgen biedt en de evidentie werkelijk verhoogt. Intussen is op het ogenblik vooral van belang, dat juist die eis een bron is van ethische problemen en conflicten, welke, als deze niet bewust worden, een wezenlijk gevaar voor de ethiek vormen. Men zoekt ter controle proefpersonen, maar waar haalt men die vandaan en hoe kiest men die? Koos men voor enige eeuwen hiervoor ter dood veroordeelden, die daarmede de kans van hun leven kregen (en slechts enkelen, zoals de vijf in 1727 in Engeland met pokken ingeente misdadigers, wonnen werkelijk hun leven); kiest men daarvoor thans in het buitenland, Amerika en Philippijnen gevangenen als vrijwilligers (wie fronst hier niet even het voorhoofd?), ten onzent heeft men alleen de beschikking over de persoon van de onderzoeker zelf, zijn naaste, medische of paramedische, medewerkers en . .. patiënten, die aan dezelfde ziekte lijden als waartegen men het nieuwe medicament wil aanwenden, maar welke dit toch niet krijgen. Zij krijgen in vele gevallen een tablet van het zelfde uiterlijk en dezelfde smaak, maar zonder de werkzame stof. Euphemistisch noemt men dit een placebo, iets waaronder men vroeger een min of meer indifferent voorschrift verstond aan lijders die hulp zochten, zoals de vergulde wittebroodspillen van Pel. Wilde vroeger de dokter met een placebo de patiënt tegemoet komen, behagen, de onderzoeker van heden wil zich zelve behagen. Het is niet te ontkennen, dat in het geven aan een zieke van een soort ,,dummy" in de waarde van een werkzaam geneesmiddel ten behoeve van een onderzoek, een element van oneerlijkheid

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen