Gedenkboek van de viering van het 50-jarig bestaan der Vrije Universiteit te Amsterdam op 20-22 oktober 1930 - pagina 221

REDE DS T. FERWERDA 193

van de gerechtigheid Gods, maar hij heeft er ook de stem gehoord

van den Geest, die met onzen geest getuigt, dat wij kinderen Gods

zijn; hij heeft onder den diepen indruk van de barmhartigheid

van zijn Heiland hier in de eenzaamheid beleden: Heer, Gij weet

alle dingen. Gij weet dat ik U liefheb. Maar nu schuift hij, ontroerd

van dankbaarheid om de genade, die hem redde, het gordijn op

zij en hij ziet naar buiten, en wordt daar verrast door een uitzicht

vol aangrijpende bekoring. "De hemelen vertellen Gods eer en het

uitspansel verkondigt zijner handen werk!" De eene dag vertelt

uit zijn overvloed aan den anderen van de heerlijkheid Gods; en

iedere nacht draagt aan haar opvolgster den lof over van zijn

glorie. Geen spraak en geen woorden zijn er, waar hun stem niet

wordt gehoord. Daar rijst de zon op, uitgaande als een held om

't pad te loopen, zij neemt haar zwaai en spoor den ganschen

hemel door en ook voor haar heeft de Almachtige Schepper van

hemel en aarde, een tent gesteld. Datishet uitzicht uit het venster:

de weerkaatsing van de heerlijkheid van Hem, die uit Sion de

volkomenheid der schoonheid blinkende verschijnt, die de majesteit

van Zijn Naam geschreven heeft op al de werken van Zijn handen,

en wiens wijsheid, goedheid en macht de hemelen belijden.

Maar nu dringt en perst bij den christen die zóó het venster

van de binnenkamer openzet, al wat in hem is: naar buiten. Naar

buiten, midden in het groote, volle, woelende, worstelende leven

om daar, naar 't verheven voorbeeld der hemelen, Gods Naam te

belijden^ Zijn eer te vertellen^ in aanbidding Zijn grootheid te

dienen. Naar buiten roept en dringt en perst 't gemoed, dat door

Gods Geest gewillig is gemaakt en bereid om Hem voortaan te

leven. Och, zegt de piëtist en de methodist: als wij Christus maar

in het hart hebben — wat zullen wij meer nog zoeken. En de

Calvinist, diep ervan doordrongen, dat dit waarlijk het ééne noodige

is, hoort 't met waardeerenden ernst aan. Maar juist dat ééne, die

liefde drijft hem uit naar buiten; het is, alsof de wanden van de

binnenkamer terugwijken; het is, alsof dit stille bidvertrek eerst

is, wat het moet zijn, wanneer het heel de wereld omspant, want

vol heiligen hartstocht breekt zich het diep geloofsverlangen baan:

„alles wat adem heeft, love den Heer!"

Iets van dit blijde enthusiasme had Groen aangegrepen, den

aristocraat van stand en geest, toen hij 't woord schreef: de liefde

van Christus moet ons, ter verheerlijking Gods, overal waar Hij

verheerlijkt kan worden, opwekken en dringen. En ditzelfde enthu-

siasme brengt nog steeds de ziel in ontroering van den armste

van geest, die vrede vond bij den Gekruiste en daarom de eer

zoekt van dien God, die alzoo lief de wereld heeft gehad, dat Hij

haar zijn eeniggeboren Zoon heeft gegeven. Daar, daar ligt het

V. U. 13

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen