Gedenkboek van de viering van het 50-jarig bestaan der Vrije Universiteit te Amsterdam op 20-22 oktober 1930 - pagina 224

196 REDE DS T. FERWERDA

het gunstigste licht gezien, onwillekeurig doet denken aan den ver-

loren zoon uit de gelijkenis, wiens val immers niet eerst begon

toen hij zijn geld doorbracht, levende overdadiglijk, maar die reeds

gevallen was in het oogenblik, waarin hij vaders goed eischte, en

den vader zelf den rug toekeerde.

Wij zien uit door het venster. Wij zien daar de boeiende pracht

van een omhoogworstelend leven. Wij zien er mannen en vrouwen

die wij hoogachten om hun nobelen zin, om hun talent, om hun

denkkracht, om hun edele kunstenaarsgaven, om de zelfopoffering

waarmee zij zichzelf aan de gemeenschap geven, om den dorst

waarmee zij, even eerlijk en oprecht als wij, de waarheid zoeken,

om den strengen ernst waarmee zij de wetenschap dienen. Ja, wij

zien daarbuiten veel, dat stemt en prikkelt tot oprechte waar-

deering, tot hartelijke bewondering en onze blik rust op menigeen,

tegenover wien wij ons ver de minderen voelen, wien wij gaarne

het tribuut betalen van onze hulde. Maar wij missen daar in het

bonte gewoel dat eene, dat ons hart er met groot verlangen zoekt:

de hemelen vertellen Gods eer — de menschen zwijgen. De eene

dag spreekt tot den anderen van zijn glorie — de menschen

zwijgen. Geen spraak en geen redenen zijn er waar der hemelen

stem niet wordt gehoord, maar de menschen zijn doof en zwijgen.

Alle stervelingen juichen in het licht van de zon, en zij groeten

den held als hij uitgaat vroolijk om het pad te loopen. Maar voor

Hem, die haar schiep zijn ze blind en zwijgen.

En bij dat zwijgen — schreit onze ziel. En al wat in ons is, roept

naar buiten! O, 't is rustig, vredig, veilig in de binnenkamer. Daar

buiten in de wieling van den stroom worden wij als christenen

geslingerd, gejaagd, gedeukt en gehavend, daar dreunen soms de

grondvesten van het geloof onder de mokerslagen van den tegen-

stand ; daar in de bruisende branding giert de storm door de touwen

en kraakt het ranke scheepke onzer ziel; daar dringen van alle

kanten gevaren op ons aan en toch, al zou het nog tien maal erger

worden en in geestelijk opzicht nog honderd maal donkerder —

naar buiten! het koste dan wat het kost. Naar buiten om, zij het

misschien met zwakke stem, die in het rumoer verloren gaat^ des-

ondanks voor heel het breede terrein van het leven, te vertellen

wat de hemelen vertellen: de majesteit van den Hoogen God, Wien

alleen de eere toekomt van het gansche breede gebied en op elk

klein deel van het groote, zwoegende leven. En als de menschen

niet luisteren willen naar ons zwakke woord, dan hoort Hij het

toch die boven de sterren woont. Daarom gaat het bovenal. Dat er

in dit land en in deze wereld blijve een volk, dat Hem brengt wat

de wereld Hem ontrooft: het reukoffer van eerbiedige en dankbare

aanbidding!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen