Gedenkboek van de viering van het 50-jarig bestaan der Vrije Universiteit te Amsterdam op 20-22 oktober 1930 - pagina 244

214 REDE PROF. MR A. ANEMA

wel de versterking van het gevoel onzer onbreekbare saamhoorig-

heid. Zoolang maar dat gevoel geworteld blijft in het diepst van

ons hart, in hetgeloof dat God Zelf ons heeft vereenigd door de liefde

tot Hem en voor het werk, waartoe Hij ons riep, vrees ik voor de

toekomst niets; maar omgekeerd, rafelt en scheurt eenmaal die band,

dan is het met onze zaak gedaan, onherroepelijk en voorgoed. Wij

hebben van buitenaf niet veel heil te wachten. Het heeft harden

strijd gekost om de erkenning van civiele effectiviteit onzer graden

als onmisbare voorwaarde voor onze verdere ontwikkeling te ver-

krijgen en zelfs een zoo bezadigd lichaam als de Eerste Kamer der

Staten Generaal moest aan een Phoenix-kuur worden onderworpen

om zoover te komen. Als niet alle voorteekenen bedriegen, zal het

een nog harderen kamp kosten om behoorlijken en billijken stoffe-

lijken steun voor ons streven te vinden uit de kas van den Staat,

voor wiens welzijn toch de eigen veerkracht der nationale groepen

een levensvoorwaarde van den allereersten rang is. Zelfs de van

ouds op onderwijsgebied zoo befaamde, maar toch in dit verband

ietwat muf ruikende leuze van de „eenheid de natie" wordt tegen

onze aanspraken op nationale beteekenis in het vuur gebracht en

het al evenmin meer frisch gegoochel met het vrijheidsbegrip moet

dan blijkbaar het overige doen.

Wij zijn op eigen kracht en eigen kring aangewezen en naar

buiten zullen wij zedelijk en zakelijk te sterker staan naarmate wij

er beter in slagen anderen te overtuigen, dat er werkelijk bij ons

eendrachtige kracht aanwezig is en dat wij die tevens vermogen

om te zetten in daden die vrucht dragen. Welnu de zenuw van

die kracht schuilt louter en alleen in onze onderlinge nauwe aan-

eensluiting; het is een grootsch maar een ongelooflijk moeilijk werk,

waartoe ons volk en onze universitaire garde zich samen hebben

aangegord, en dat van hen allen niet alleen onverdeelde toewijding,

maar ook ingrijpende zelfverloochening vordert. Alleen als daartoe

bereidwilligheid bestaat bij elk onzer tot den laatsten man en de

laatste vrouw toe — want wij kunnen niemand missen — is onze

toekomst verzekerd. Wat zij ons brengen zal weet niemand onzer,

behalve dat ééne, dat een onverdroten worsteling tegen vijandige

machten daarbuiten en ons eigen booze hart daarbinnen ons zeker

wacht. Met enkel gewillig offeren van geld en goed uwerzijds en

ijverig studeeren onzerzijds komen wij er niet; het is onmisbaar,

maar het is niet genoeg. Evenmin gaat het om enkele sprekende

daden onder de bezieling van een aangrijpend oogenblik, al kunnen

en willen wij ook die hoofdpunten in ons gemeenschapsleven niet

ontberen. Juist in het gestadige, in het duurzame, in het onver-

flauwde en daarom in het diepgewortelde onzer actie zit de moei-

lijkheid. Alle groot werk, en zoo ook dit werk, is nu eenmaal

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen