Gedenkboek van de viering van het 50-jarig bestaan der Vrije Universiteit te Amsterdam op 20-22 oktober 1930 - pagina 218

192 REDE DS T. FERWERDA

dezelfde plaats als waar Groen er zich door aangegrepen had ge-

voeld: in de binnenkamer, dat is daar, waar wij, alleen met God,

onze diepste indrukken ontvangen, en onze onvergetelijkste uren

doorleven. Want daar in de binnenkamer worden de woorden:

zonde en genade, die door veelvuldig en vaak gedachteloos gebruik

zoo dikwijls leege klanken zijn, levende werkelijkheden. Daar wordt

onze blik geboeid door de parel van groote waarde, die straalt in

den zachten glans van den eenigen troost in leven en sterven.

Daar breekt ons hart onder 't besef van onze schuld voor God,

maar daar beurt ook onze ziel zich op aan het kruis, dat ons de

prediking brengt van zijn oneindige liefde. Wij zeggen het in eenigs-

gewijzigden vorm, Groen van harte na: niet als staatslieden en

geleerden, niet als professoren en studenten, niet als wijsgeeren

en wetenschapsbeoefenaren, ja, ik voeg er uit volle overtuiging

bij: niet als theologen en predikanten, maar als zondaars wenschen

wij zalig te worden. Hier in de binnenkamer vallen alle verschillen

van rang en stand, kennis en aanleg, talent en gave weg, hier

buigt zich de grootste onder de grooten even diep in aanbidding

voor den troon van God als de armste van geest. En hier ligt dan

ook — ik wijs er in het voorbijgaan even op — de diepste kern

van het geestelijk contact tusschen Universiteit en Vereeniging,

een contact dat nooit verbroken mag worden.

Maar de binnenkamer van den christen mag een van de wereld

afgezonderd vertrek zijn, ze heeft toch ook haar hoog en ruim

venster dat uitzicht geeft naar buiten.

Het warme en door zijne teere vroomheid in meer dan één op-

zicht aantrekkelijk piëtisme heeft voor dat venster het gordijn neer-

gelaten. Het verkeert liefst in de stilte, alleen met zijn Heiland, om

daar met Maria aan zijn voeten te zitten, en van zijn lippen te

hooren de woorden des eeuwigen levens. Het schenkt aan wat daar

buiten te zien is liefst zoo weinig mogelijk aandacht, want dat

leidt de gedachten maar af van het ééne noodige, en liefst wordt

het zoo weinig mogelijk gestoord in de mystieke genieting, die er

ligt in den verborgen omgang met Jezus.

En ook het meer bewegelijke, altijd tot activiteit gereede metho-

disme laat het gordijn voor het venster liefst zoo ver mogelijk

neer. Want wel maakt het gerechtvaardigde aanspraak op onze

waardeering door den ijver van een practisch christendom, dat

niet zelden door de zelfopoffering, de toewijding die eruit spreekt,

onze jaloerschheid wekt, maar toch, het roept den zondaar naar

de binnenkamer alsof daar het een en al gevonden werd, waaraan

het hart dat God vreest, zich verzadigt.

Maar de Calvinist heeft daaraan niet genoeg. Hij heeft in de

intieme sfeer van zijn bid vers trek den strakken ernst leeren kennen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen