Vijfenzeventig jaar Vrije Universiteit - pagina 178

een lunchroom in de Kalverstraat, waar een hooggeleerde m'n kopje

surrogaat-koffie grootmoedig betaalde.

Al deze moeilijkheden kwamen juist, toen het aantal studenten zo

groot was geworden. In het laatste cursusjaar van de oorlog, 1942/43,

was hun aantal voor het eerst boven de twaalfhonderd geklommen.

Voor het eerst ook werd de faculteit, die vanouds de grootste geweest

was — de theologische — in studentenaantal overtroffen door die der

wis- en natuurkunde, nadat ze al vroeger door de juridische was over-

vleugeld. Voor de studie is ook van grote betekenis geweest, dat de

bibliotheek open bleef. De heer Smid en mejuffrouw Wille bleven op

hun post. En toen na de spoorwegstaking de heer Smid niet meer kon

komen, heeft mejuffrouw Wille de dank van vele studenten en oud-

studenten verdiend door de kou in de bibliotheekruimte te trotseren en

op haar wijze bij te dragen aan het stille verzet.

De vijf oorlogsjaren telden slechts drie rectoren: Rutgers, Rutgers,

Nauta, Oranje, Oranje. Drie, die — gans verschillend van aard — de

geusche universiteyt in één koers hebben gehouden: die van het prin-

cipieel-Calvinistisch verzet.

Tot onder het rectoraat van de laatste toch nog onverwacht de

bevrijding kwam.

16 NA DE BEVRIJDING

De Zaterdag van de Duitse capitulatie, 5 Mei 1945, was er in de

Lairessestraat voor het V.U.-laboratorium een oploopje: Een raam

stond open en daarachter gaf een weer opgedoken radiotoestel nieuws-

berichten. De Sicherheitsdienst waardeerde deze prille uiting van her-

wonnen vrijheid niet: het radiotoestel werd in beslag genomen en één

der assistenten moest mee. Maar het was met de Teutoonse macht

toch gedaan en assistent en toestel waren gauw terug. De bevrijding

was een feit geworden.

Honger en gebrek remden de uitingen van blijheid. Vooral West-

Nederland was als verdoofd door de verschrikkingen van de honger-

winter. En ook voor de V.U. waren de recente verliezen — Colijn.

Ferwerda, Rutgers — te pijnlijk om uitbundig te zijn. Van het lot

van velen was men niet zeker en de berichten, die binnenkwamen,

waren maar al te vaak overlijdensberichten. Voor Nederland, met de

vernielde havens van Amsterdam en Rotterdam, met de puinhoop van

Schiphol, met de rondwarende tuberculose en de vernielde en leeg-

geroofde huizen en fabrieken, was de toekomst niet rooskleurig. Bidden

172

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen