Vijfenzeventig jaar Vrije Universiteit - pagina 33

verschillende groepen der Afgescheidenen. Hij zag het als zijn opdracht

te verenigen, wie op grond van deze belijdenis bijeen hoorden. In hem

geen aarzeling, geen zweem van sentimentaliteit of mystiekerij, evenmin

nuanceering; alles uit één stuk; krachtig, louter, recht afgaande op het

doel. De Gereformeerde theologie was zijn eigendom geworden; was

de uiting van zijn denken, schrijft bewonderend een geleerd tijdgenoot,

die als aanhanger van de moderne theologie toch wel heel ver van

Wormser afstond.

Juist door die merkwaardige combinatie van kerkelijke tussenpositie

en trouw aan de belijdenis was Wormser de man, die Hervormden en

Afgescheidenen zou kunnen verbinden. Hervormden als Da Costa en

Groen waardeerden hem stellig niet minder dan de hierboven geciteerde

moderne professor. Wat voortreffelijke kop en wat karakter daarbij,

schreef de gulle Da Costa; ware ik koning of minister, hij bleef geen

half uur langer deurwaarder. En Groen, deftiger, getuigde: een Chris-

ten, wiens vriendschap en voorlichting ik, als een der uitnemendste

voorrechten, die mij te beurt gevallen zijn, herdenk.

Maar ook bij de Afgescheidenen vond hij waardering. Uiteraard

was die minder gul. Ten gevolge van een conflict met de heerszuchtige

Amsterdamse predikant Van Velzen was Wormser in 1840 als ouder-

ling geschorst. Maar ondanks het feit, dat Wormser in de jarenlange

strijd daarna niet toegaf, durfden de overigens vaak doordravende Af-

gescheidenen zijn excommunicatie niet aan. En in de kringen der Afge-

scheidenen buiten Amsterdam, waar Van Velzens krachtige persoon-

lijkheid minder directe invloed had en waar men voor z'n heerszucht

vaak beducht was, genoot Wormser én om zijn rechtzinnigheid én om

zijn verzet tegen Van Velzen veler sympathie.

En dan denken we allereerst aan dominé A. Brummelkamp. Deze,

eveneens in conflict met Van Velzen geraakt, moest zich wel aange-

trokken voelen tot Wormser. Ook hem ging Van Velzens drijven te fel.

Aan Wormser schreef hij: Van Velzen draaft tegenwoordig door op het

„de kerk, de kerk" en wat niet mede kan, valle maar.

Er was dus in deze periode, toen men vooral dacht aan een verbete-

ring der theologische opleiding, een moeilijke situatie: enerzijds in de

kring der Christus-belijders de zekerheid, dat men niet mocht berusten

in de ontkerstening van het hoger onderwijs; anderzijds de moeilijkheid,

dat de orthodoxie te verdeeld scheen om de handen ineen te slaan. Waar

zoveel menselijke kleinheid en bekrompenheid was, zóu daar de liefde

voor het beginsel kunnen zegevieren?

29

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen