Vijfenzeventig jaar Vrije Universiteit - pagina 165

omdat het periodieke verlof der studenten zo geregeld kon worden, dat

ze veelal de Zaterdag vrij van dienst waren. Maar de tiende Mei, toen

het oorlogsgeweld in al z'n verschrikking losbarstte, werd de studie

onmogelijk.

Terstond werden maatregelen getroffen om de toestand zo goed moge-

lijk het hoofd te bieden. Allerlei vragen rezen: Wat moesten de studen-

ten doen, die van hun woonplaatsen waren afgesneden, die straks

geheel zonder geldmiddelen zouden zijn, omdat alle contact met hun

ouders verbroken was? Wat kon men doen, om de gebouwen zo goed

mogelijk te beschermen? Vooral de bibliotheek, nauw gehuisvest en

volgetast met karrevrachten brandbaar en vaak kostbaar materiaal,

bood grote zorgen. Dat het gevaar niet denkbeeldig was, bewees de

kettingbom, die in de onmiddellijke omgeving van het V.U.-gebouw

een aantal huizen wegvaagde en daarbij slachtoffers maakte. Hoe arge-

loos trad ons volk, na een eeuw vrede, die oorlog eigenlijk tegemoet.

Nog herinner ik me, hoe wij die eerste dagen naar de V.U. gingen om

eens te zien, hoe de zaken daar stonden. Staande op de brug van de

Leliegracht, vlak bij het gebouw van de V.U., zagen we tamelijk laag

een vliegtuig gaan. Aangeschoten door onze luchtdoelartillerie, ver-

zekerde één der omstanders. Dan even iets als een paar zwarte stippen

tegen het blauw van de Mei-hemel. Een oorverdovende klap. Stilte.

En dan pas het geloei der sirenes. Niemand van de vele kijkers had er

enig besef van, hoe dicht men bij het gevaar gestaan had.

Het was wel duidelijk, dat voorzorgsmaatregelen niet overbodig

waren. De zeldzaamste en kostbaarste werken van de bibliotheek werden

zoveel mogelijk in veiligheid gebracht, de toegangsdeuren versterkt en

brandblusmiddelen in ruimer mate aangebracht. Het is gelukkig bij

voorzorgsmaatregelen gebleven.

Zo was het ook met het initiatief van het studentencorps, door de

rector magnificus gesteund, om zich het lot aan te trekken der studen-

ten, die van hun woonplaatsen waren afgesneden. Want de oorlog ging

als een wervelwind over ons land en was even snel voorbij, als hij

gekomen was. De droeve phase der bezetting was begonnen.

Na de oorlogsdagen werd met spanning op berichten gewacht. Geen

der docenten of studenten hoorde tot de gesneuvelden. Niemand ver-

moedde toen nog, hoe lang de dodenlijst der V.U. desondanks

worden zou.

De soldaten kwamen terug, geschokt en teleurgesteld vaak omdat de

strijd zo moest eindigen. Alsof die voorbij was!

Terecht oordeelde de academische senaat, dat het werk zo spoedig

159

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen