Vijfenzeventig jaar Vrije Universiteit - pagina 206

WE VOERDEN EEN GESPREK MET ..

3 MEVROUW S. VERDAM-OKMA, LEIDSTER VAN DE VROUWEN-V.U.-HULP

Uit de kou en Februari-sneeuwjacht is het goed komen in de ge-

zellige salon van mevrouw Verdam. En het is er niet alleen gezellig,

maar men kan er ook goed zaken doen. Want niet alleen kan mevrouw

Verdam de geschiedenis van de Vrouwen-V.U.-hulp van het begin af

als initiatiefneemster en leidster verhalen, maar ze kan zich ook zonder

moeite wenden tot een autoriteit in de V.U.-kringen, die op de hoogte is

als weinig anderen. Die autoriteit zit in een gemakkelijke stoel aan de

andere kant van de tafel: de curator M r J. Verdam.

Nurks zou kunnen zeggen: Zo'n busjes-actie, wat is dat nou voor

bijzonders? Dat gaat toch maar om de dubbeltjes. Maar Nurks heeft

mevrouw Verdam dan ook nooit horen vertellen.

— Mevrouw Verdam, heb ik goed gerekend, als ik tot de slotsom kom,

dat de busjes-actie zo'n kleine twee millioen gulden heeft opgebracht?

— Twee millioen?

— Ja. Ik meen: ongeveer drie ton in 1937 voor de wis- en natuurkun-

dige faculteit; toen, tot 1949, voor wis- en natuurkunde met medicijnen

samen ongeveer acht ton en na 1949 voor medicijnen alleen tot 1953 zeven

ton en dan, wat er na 1953 nog birmen is gekomen en waarvan de getallen

nog niet gepubliceerd zijn. Dan komen we toch op een twee millioen?

De blik van mevrouw Verdam gaat even naar haar echtgenoot.

Die knikt dan bedachtzaam, zonder veel commentaar.

Daar word je dan toch even stil van. Zo zonder enige ophef kan zo'n

getal met zes nullen hier de revue passeren. En die vrouw tegenover

me heeft dat dan toch in de eenvoud van haar hart maar georganiseerd.

— Hoe bent u eigenlijk op het idee gekomen?

— Ach, dat ging vanzelf. In 1932 . . .

— Als ik je even in de rede mag vallen: Het wordt duidelijker,

als je je verhaal in 1930 begint.

— Ja, dat is zo. In 1930 bestond de V.U. vijftig jaar. Toen ik van m'n

man hoorde, wat de plannen waren, dacht ik: de vrouwen kunnen toch ook

wel eens iets gaan doen. Ach ziet u, ik kom uit Friesland en ik vond de

vrouwen hier in Amsterdam zo deftig. Ik dacht: die kunnen toch best 's

voor de V.U. over de brug komen. Nou ja, dat werd zo maar een onder-

onsje. Ik vroeg 's aan die en aan die: Geef je ook wat voor het V.U.-

jubileum, speciaal als gift van ons, vrouwen? Tja, wie vroeg ik en wie

niet? Zo maar te hooi en te gras. 't Bracht acht duizend gulden op.

— Dat weet ik. Dat bedrag kwam aan de bibliotheek.

200

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen