Vijfenzeventig jaar Vrije Universiteit - pagina 203

staf zag er een soort dwangmaatregel in en vergat opzettelijk te schuiven.

Hier aan het P. I. gebeurt dat niet. Tja, dat is het geheim: in de ene

werkgemeenschap schuift men met plezier, in de andere blijkbaar n i e t . . .

Iets over-georganiseerds, iets ijzigs? Dan kent u de patriarchale glimlach

niet, waarmee Professor Waterink een oud-student verwelkomt; noch

de moeite die hij heeft, om in het gesprek u tegen je te zeggen.

— Twintig minuten, heb ik aan uw secretaresse beloofd. Professor;

mag ik meteen beginnen?

Een brede armzwaai.

— Geen haast. Er is een tentamen uitgevallen en nu praten we

's rustig.

Dat rustige gesprek wordt te uitvoerig om het hier in den brede te

verslaan en we beperken ons daarom tot enkele belangrijke punten.

— Als ik mij niet vergis. Professor, ben ik uw naam in de annalen

van de V.U. voor het eerst tegengekomen in 1917?

— Dat klopt; op de jaarvergadering te Zutphen.

Daar is dat geheugen weer, dat ons als studenten zo in verbazing

bracht: iemand, die zoveel mensen ontmoet, en zich dan na jaren nog

zonder moeite je naam herinnert.

— En u werd hoogleraar in 1926. Wat frappeert u nu het meest, als

u de toestand van toen met die van nu vergelijkt?

Bedachtzaam wordt aan de sigaar getrokken en even is het heel

stil. Dan een brede glimlach.

— Ik v i n d . . . let u wel: ik vind, dus het is zuiver een persoonlijke

indruk — dat bij de geweldige uitbreiding de . . . laat ik zeggen:

intimiteit zoveel groter geworden is.

Ons gezicht is blijkbaar een groot vraagteken, want achter de brille-

glazen twinkelen de ogen vermaakt.

— Tja, denkt u eens in: ik heb in die jaren het aantal docenten

vier maal zo groot zien worden en het aantal studenten bijna zes maal

zo groot. Dan zou je zeggen: dat wordt een bedrijf, dat worden num-

mers. Maar wij als professoren kennen tegenwoordig elkaar naar mijn

mening beter dan vroeger. Vroeger was er — ja, een soort deftigheid;

de mens van tegenwoordig leeft vlotter, breekt het ijs makkelijker. Ik

kan mij van die eerste jaren niet herinneren, dat we elkaar bij de

voornaam noemden. Wel, dat doe je tegenwoordig nog niet met iedere

collega; maar toch veel meer dan voorheen. Ik n o e m . . .

Wel, het ware onbescheiden deze zin te voltooien.

— U zei: het aantal docenten is in die dertig jaar vier maal zo groot

geworden. Hoe groot is het dan nu precies?

197

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen