Vijfenzeventig jaar Vrije Universiteit - pagina 136

letteren. Het aantal predikanten, dat de pastorie had betrokken (het

aantal theologische candidaten was iets groter) bedroeg in de periode

1880—1905 niet minder dan honderd negen en vijftig. De vele V.U.-

vrienden wilden hun dankbaarheid en blijdschap doen blijken. Rotter-

dam nam het initiatief en zocht contact met Amsterdam. Het plan

was niet gering: Hadden enkele vermogenden bij de oprichting een

ton beschikbaar gesteld, nu — na vijf en twintig jaar — moest er een

tweede ton gouds aan directeuren worden aangeboden namens allen,

die de zegen ener Calvinistische universiteit erkenden.

Het scheen te hoog gegrepen, maar de jubileumcommissie, onder

krachtige leiding van de secretaris G. H. A. Grosheide, hield koppig

vol. Het mooie van deze tweede tonactie is, dat het vooral de vele kleine

bedragen geweest zijn, die de doorslag gaven. Wel waren er enkele

grote giften, maar driekwart van de totale opbrengst was bijeengevloeid

uit kleine beurzen. Bovenaan stond Noord-Holland, met bijna achttien

duizend gulden; onderaan Limburg met twee gulden vijftig. Uit België

kwam ruim vierhonderd gulden, uit Afrika bijna achthonderd, uit

Amerika bijna tweehonderd en uit Azië (Indië!) ruim negenhonderd

gulden. Het zal voor de commissie wel een kleine tegenvaller geweest

zijn, dat bij de aanbieding de ton nog niet geheel vol was. Twee dagen

voor het feest was de opbrengst der actie een en tachtig duizend gulden.

Ook hier waren de laatste loodjes wel erg zwaar. Maar zie, een

practische broeder prikkelde: ik schenk de laatste tien duizend gulden,

als dus de negentig duizend vol is. Maar daar was een periode van twee

dagen te kort voor. Zo was het bedrag bij de officiële aanbieding

dus nog niet rond. Maar zie, nauwelijks heeft één der directeuren

met grote dank het bedrag aanvaard, of de voorzitter deelt mee,

dat de vier duizend gulden, die nog ontbraken, hem juist zijn over-

handigd. De Ton is er dus. Daverende toejuichingen lokt deze mede-

deeling uit.

Geen feest zonder schaduw.

4 December 1905 tekende de jonge koningin Wilhelmina het besluit,

dat de V.U. de effectus civilis schonk. Maar de man, die er zo voor

geijverd had, was geen dienaar der kroon meer en onder het besluit

stond de handtekening van een andere minister van binnenlandse zaken

onder die der koningin.

De stembusstrijd van 1905 bracht Kuyper en de zijnen een

gevoelig verlies en Kuyper zocht voorlopig troost en afleiding in een

verre reis. Op de V.U.-feestdagen van 1905 was hij niet aanwezig.

132

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen