Vijfenzeventig jaar Vrije Universiteit - pagina 205

derheid is heer of dame genoeg, om te begrijpen, dat het hun niet

gegeven is, in het studentenleven de toon aan te geven. Ze blijven er

zelfs buiten. Begrijpt u me goed: Ik wil niet zeggen dat het corps nu

een verzameling van brave broedertjes is. U weet zelf wel beter. Maar

voor mij is dit frappant: van 1911 af heb ik het corpsleven — in 1911

was ik zelf nog student in Kampen en woonde toen V.U.-feesten bij

— aan de Vrije Universiteit vrij nauwkeurig gevolgd. En dan kan ik

u dit wel zeggen: het karakter van het gezelligheidsleven is in die jaren

in ieder geval niet minder geworden. En misschien mag ik, wat de

buitenkerkelijken betreft, hieraan nog toevoegen: het is opvallend, dat

het herhaaldelijk is voorgekomen, dat studenten, die als zogenaamd

buitenkerkelijk aankwamen, onder invloed van de studie aan de V.U.

de weg naar Christus vonden.

— Nog één vraag, Professor, op geheel ander gebied. Ik heb die

al vaak horen stellen: Hoe komt het toch, dat allerlei speciale takken

van wetenschap aan de V.U. niet gedoceerd worden? Dat is toch niet

alleen een kwestie van geld. Waarom hebben we aan de V.U. zo

weinig specialisten, zo weinig privaatdocenten ook?

— Als ik het zo eens mag uitdrukken: ons Gereformeerd achter-

land is te klein. Laten we het schatten op een millioen mensen hier in

Nederland. Vergelijkt u dat nu eens met de rijksuniversiteiten; daar

is het eigenlijk tien millioen. Wie zich wijden wil aan, laat ons zeggen

de kennis van middeleeuwse handschriften, vindt aan de V.U. moei-

lijk emplooi. Hoeveel studenten zal hij krijgen? Wij hebben werk ge-

noeg om te zorgen voor voldoende predikanten, juristen, leraren, artsen.

Onze groep is te klein voor een groot specialistendom. Wie zich spe-

cialiseert, heeft plaatsingsmogelijkheid aan drie rijksuniversiteiten en

aan de stedelijke hier in Amsterdam; maar wat zou hij aan de V.U.

moeten?

Als we de werkkamer van de rector magnificus verlaten, wijst de

portier al weer de weg aan een studente, die tentamen komt doen.

En we weten zeker: als ze straks vertrekt, is er niet alleen over hand-

boeken en college-dictaten gevraagd. Dat ook, natuurlijk. Maar ook

naar het vorderen van haar studie, naar haar plannen, naar haar

ouderlijk huis.

Want aan het P.I. ia de studente of student geen nummer, maar een

levende persoonlijkheid.

199

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen