Vijfenzeventig jaar Vrije Universiteit - pagina 93

belangrijk kan zijn in de gezinnen, hebben de vrouwen — bewust of

intuïtief — zo op de bres gestaan juist voor deze faculteit. En dat die

tenslotte tot stand zou komen is niet in de laatste plaats aan haar te

danken.

Reeds op de jaarvergadering van 1883 te Arnhem werden de

eerste gaven vol vertrouwen voor deze faculteit gegeven. Terecht zag

men deze zaak echter niet als een kwestie van geld alleen. Men moest

Christen-professoren hebben. Met halve mannen kunnen wij niet toe.

Wij hebben dezulken noodig, die beslist staan in hunne overtuiging en

daarenboven toegerust zijn met de noodige kundigheden voor dit ge-

wichtig ambt.

Een derde, zeer belangrijke vraag in deze beginperiode kwam in

1884 te Utrecht aan de orde: Moet de V.U. stappen doen om de

theologen, die zij klaar maakt, de weg naar de kansel te effenen?

Die vraag werd urgent, want juist had de eerste student der Vrije

Universiteit, de heer J. H. Houtzagers zijn theologische studie be-

ëindigd. Weldra zouden anderen hem volgen. En wat dan, als de Her-

vormde synode alleen de afgestudeerden der rijksuniversiteiten tot de

kansels toe bleef laten? Die vraag was een heet hangijzer en de be-

antwoording daarvan eiste een zeer grote tact van voorzitter Hovy.

Wel waren bijna alle aanwezigen op die moeilijke vergadering leden

van de Hervormde kerk, maar de gevoelens over die eigen kerk liepen

heel ver uiteen. Er gingen stemmen op die eisten, dat de gemeenten

de banden van de Hervormde synode zouden breken en dat de Ver-

eniging voor hoger onderwijs deze beweging leiding zou geven. Een

ander eiste, dat men de Nederlands Hervormde kerk en de Vereniging

voor hoger onderwijs streng uiteen zou houden. De meerderheid kon

noch het ene, noch het andere standpunt delen: enerzijds zou leiding

geven aan strijd met de synode de Vereniging voor hoger onderwijs

maken tot een orgaan voor kerkherstel, waartoe ze niet gesticht was;

anderzijds ging het ook niet aan kerk en Vereniging geheel los van

elkaar te zien, daar het stichten der Vereniging juist een gevolg was

geweest van het verval der kerk. Ds B. van Schelven slaagde er ten-

slotte in een motie te formuleren, die bijna alle stemmen kon ver-

werven: De vergadering aan een ieder individueel overlatend om naar

den aard zijner roeping en volgens den wil des He er en te doen, wat

hem te doen staat, meent zelve als Vereeniging zich in deze van

stappen te moeten onthouden.

Zo bleef de eenheid nog bewaard, tot twee jaar later, als bij de

Doleantie de breuk in de Hervormde kerk zichtbaar wordt, de Vereni-

89

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen