Vijfenzeventig jaar Vrije Universiteit - pagina 207

— Juist. M a a r toen dat bedrag eenmaal aangeboden was, kreeg

ik van die en van die, soms met licht verwijt te horen: Waarom heb

je mij niet gevraagd? Ik had net zo graag meegedaan. Tja, daar

moest ik dan het antwoord op schuldig blijven. Wij organiseren na-

tuurlijk lang zo zakelijk niet als de mannen.

Even een schalkse blik naar heer gemaal, maar die kijkt bedacht-

zaam de rook van z'n sigaar na.

— En toen?

— Ja, toen is het eigenlijk zo'n beetje blijven sudderen. U kent dat:

de gedachte laat je niet los en plotseling is daar een idee. Als de

vrouwen 's een busje namen en er wekelijks een dubbeltje in zouden

doen? Ik hoorde van m'n man wel, wat 'n moeite het kostte in die

crisisjaren de wis- en natuurkundige faculteit overeind te krijgen. Ik

heb toen een paar weken met die gedachte rondgelopen, wist eigenlijk

niet goed, hoe ik er mee aan moest. En toen — ja, toen dacht ik: nu

moest ik eerst het advies hebben van de mensen, voor wie het bestemd

is. Toen ben ik er mee gegaan naar een heel eenvoudig vrouwtje, die

van universiteiten geen weet had. U mag haar naam gerust noemen:

Juffrouw van Leeuwensteijn, Eva van Leeuwensteijn. M'n man was

toen diaken en zo waren we met haar in contact gekomen. Het was

goed met haar te praten en vaak zat ik 'n middag bij haar, met m'n

breiwerk. Ik heb van die vrouw veel geleerd, van haar eenvoud en

vroomheid. Toen heb ik haar van m'n plan verteld, een beetje aar-

zelend. En weet u hoe ze reageerde? — Dat lijkt me prachtig, zo iets

te mogen doen. Wil Mevrouw mij maar voor zo'n busje opschrijven?

— Toen heb ik directeuren geschreven en er is een klein comité ge-

sticht. Bij de herdenking van Kuypers geboortedag, in 1937 juist een

eeuw geleden, zouden we de opbrengst aanbieden. Ja, maar we waren

er nog lang niet. Hoe moest zo iets nu verwezenlijkt worden? Ik weet

nog, hoe onzeker we waren, toen we met enkele heren hier over ver-

gaderden. We moesten de zaak toch enigszins begroten; hoeveel busjes

zouden er te plaatsen zijn? Eén van de dames van ons comité, juffrouw

Schut, schatte twee duizend. Ik vroeg aan meneer Faber, in hoeveel

gemeenten we over een V.U.-contact beschikten. Dat was toen onge-

veer een twaalfhonderd. Wel, meende ik toen, in elke plaats tien, dat

maakt twaalf duizend. Ja-ja, dat vonden we toen onbereikbaar veel.

En nu zijn het er negentig duizend. God heeft dat simpele plan wel

willen zegenen . . .

— En de busjes?

— Ja . . . Mevrouw Verdam glimlacht even.

201

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen