Vijfenzeventig jaar Vrije Universiteit - pagina 217

in veel gevallen individueel werk. Denk bij voorbeeld maar aan al die

salarissen. De V.U. heeft nu al aan meer dan vierhonderd mensen

salaris uit te betalen. Voor de één moet het zus, voor de ander zó be-

rekend worden; dit verandert in Maart, dat in Mei. Het contact met

de Pensioenraad en de naleving van de verschillende sociale wetten

spreken een woordje mee. De personeelsadministratie is maar een onder-

deel, maar betekent tegenwoordig al heel wat. En dat alles is niet te

mechaniseren, al benutten we natuurlijk wel de mogelijkheden, die

binnen ons bereik liggen.

— Die groei, die is mooi natuurlijk. Maar — vindt u diep in uw hart

nu niet, dat er veel intiems verloren is gegaan?

— Helemaal niet!

Het wordt met dezelfde overtuiging gezegd, als toen ik de rector

magnificus soortgelijke vraag stelde. Alleen de motivering is anders.

— Niet?

—• Nee, stellig niet. Dan denk ik natuurlijk niet aan de interne orga-

nisatie, maar aan het contact met de mensen in het land. Daarvan zou

ik zelfs zeggen: het contact is inniger dan vijf en dertig jaar geleden.

Door verbetering van de communicatie-middelen komen heel wat meer

mensen een kijkje nemen bij hun universiteit, al verbazen zij zich dan

wel eens, dat ze er op één dag maar zo weinig van kunnen zien. Boven-

dien, nu er zoveel professoren zijn, zien en horen zij die veel vaker dan

voorheen. Met de medewerkers in de organisatie is er regelmatig con-

tact via onze vier vertegenwoordigers-propagandisten. Daarnaast ga ik

zelf wel graag eens naar een vergadering van een provinciaal comité

of ring. Dat heb je wel nodig, ook om te weten, waar de zwakke plekken

in de organisatie zitten. Tussen haakjes: zo'n ringvergadering kan erg

leuk zijn. Daar heb je echt de vertrouwensmensen van de V.U. uit heel

wat plaatsen bij elkaar. Af en toe kan het je dan gebeuren, dat de voor-

zitter in de volle vergadering doodleuk zegt: We hebben nu de heer

Faber in ons midden en ik heb zo de gedachte, dat die wel iets te berde

heeft te brengen. . . Nou, zegt u dan maar eens nee!

— Kunt u nu ook merken, dat de nieuwe subsidieregeling onze

mensen zorgelozer heeft gemaakt?

— Onze mensen niet.

— Hoe bedoelt u dat?

— Wel, u zegt: ónze mensen. Dan bedoel ik de mensen uit onze orga-

nisatie. En die zijn veel te goed ingelicht. Die weten: het geld is nu

nodiger dan ooit. Hoogstens is er een buitenstaander, die zegt: de staat

betaalt toch? M a a r die is met een eenvoudig rekensommetje gauw

211

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen