Vijfenzeventig jaar Vrije Universiteit - pagina 191

voor resp. bedrijfsadministratie, wiskunde en handelswetenschappen

(sinds 1950, '51 en '54).

We ontveinzen ons niet, dat ons verhaal in dit hoofdstuk met z'n

opsommingen en vele namen eentonig is geworden. Maar bij dit jubi-

leum van het vijf en zeventig-jarig bestaan lijkt het ons toch gewenst

een overzicht te geven van de stand van zaken, zoals die nu is aan de

jubilerende universiteit. Tegenover de simpelheid van het begin demon-

streert deze lange namen-parade treffend de enorme groei, die juist

in dit jaar van het jubileum dankbaar gezien mag worden. We nemen

dus de vrijheid de opsomming voort te zetten met de laatste faculteit,

die der geneeskunde.

In het voorgaande werd reeds verhaald, hoe van meet af speciaal

werd aangedrongen op de stichting ener medische faculteit en hoe

daarvoor zelfs een speciale financiële organisatie in het leven werd

geroepen. Juist op dit terrein toch had het materialisme zijn grootste

triomfen gevierd en juist de medische wetenschap heeft een intens

contact met het volksleven. Het gemis aan Christen-artsen werd sterker

gevoeld dan het gemis aan Christ en-jurist en of Christen-leraren. Wel

bood een tijd lang de z.g. Lucasstichting steun aan Christen-studenten,

die aan een openbare universiteit medicijnen studeerden, maar dit kon

de oplossing toch niet zijn. Van het begin af heeft men in de kring

der V.U. deze zaak van de medische faculteit nuchter bekeken. Dr

Th. G. den Houter, die aan het eind van de vorige eeuw voor de tot-

standkoming dezer faculteit ijverde, had een voortreffelijke kijk op deze

zaak. Enthousiast en toch volkomen wetenschappelijk en nuchter heeft

hij die aan de orde gesteld. Wie ook nu nog vreest, dat een medische

opleiding op Gereformeerde grondslag óf ontaardt in allerlei theoreti-

seren, waarmee de patient niet geholpen is, óf technisch achterlijk moet

zijn, zal zich gerust voelen, als hij de uitspraken leest, die Dr den

Houter nu ruim zestig jaar geleden deed: . . . men is er volstrekt niet. . .

indien men een kundig man achter een groenen katheder in een regen-

en tochtvrij lokaal plaatst. De medische professor komt met den aan-

hang van laboratoria en ziekenhuizen . . . Mocht men al willen opmer-

ken, dat men zoo hoog niet moet mikken . . . de geneeskunde toch is

te zeer de wetenschap der veelvuldige waarneming en der practijk,

dan dat weinigen haar zouden kunnen onderwijzen, hoe groot ook hun

toewijding en 'talenten mogen zijn . . . Bij het waarnemen der feiten is

er nauwelijks sprake van die diepe klove, die de tweeërlei wetenschap

scheidt. Een ontleedkundige, die den Heere vreest, zal niets anders

vinden dan hetgeen vóór hem reeds honderden anderen, die met God

185

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen