Vijfenzeventig jaar Vrije Universiteit - pagina 181

de Franse bezetting gelukt het oude, taaie provincialisme te vernietigen

en was een besef van nationale eenheid gegroeid; zou nu de Duitse

bezetting dat besef van nationale eenheid niet blijvend kunnen inten-

siveren? Men zou wat moeten geven en nemen, hier de klassestrijd,

daar de binding van schriftuurlijk beginsel aan een politieke partij.

Het is van zeer grote betekenis geweest, dat de V.U. juist in deze

overgangsperiode een man had als Oranje. Hij vooral heeft belet, dat

de V.U. zou gaan rusten op de lauweren, die ze in het verzet had

geoogst. Toen het voor de V.U. in deze eenheidsroes al boter tot de

boom scheen te zijn, heeft Oranje gewaarschuwd: na het démasqué

zal de V.U. moeten vechten om het naakte bestaan. En bewogen riep

hij bij de heropening der colleges professoren en studenten toe: Wordt

wakker, wordt wakker, want de nood is groot. Het is, alsof hij met

deze dringende waarschuwing na zijn leiding in het verzet, zijn taak

gedaan heeft: in April 1946 overleed hij na een ambtstijd, die bijna

geheel met de oorlog samenviel.

De uitbreiding van de taak der universiteiten, waarom zo dringend

gevraagd werd, kwam in veel opzichten tot stand, ook aan de V.U.

Wie vóór 1940 aan de V.U. afstudeerde en na de oorlog het contact

met zijn universiteit herstelde, heeft wat onwennig in die kring ver-

keerd.

Vroeger was er hét Spie: de kleine studentengemeenschap, die op

de Keizersgracht woonde; na de oorlog is er een hospitium in de

Vossiusstraat ook, nog later ook één aan de Koningslaan. — Vroeger

was er hét corps, het oude N.D.D.D., na de oorlog is er ook nog een

Vereniging van vrouwelijke studenten aan de V.U., een A.S.V.U.

(Algemene sportvereniging aan de V.U.), een S.A.U.L. (Societas Artis

amantium Universitatis Liberae — een gezelschap van kunstminnen-

den aan de V.U.). De V.U. heeft haar eigen studentenpredikanten,

haar studentenarts, haar studenten-gezondheidszorg, haar grote civitas-

raad.

De geweldige uitbreiding en al deze nieuwe taken kostten geld, juist

in een tijd, toen in het verarmde Nederland de buikriem moest worden

aangehaald. Maar reeds merkten we op, dat de contributies belangrijk

waren gestegen, van 1940 tot 1945 van rond ƒ 140.000 tot ƒ 215.000.

Men vergete bij deze vergelijking niet, dat de koopkracht van de

gulden wel heel erg verminderd was.

Van veel zijden werd hulp geboden. Leuvense hoogleraren kwamen

naar Nederland en hielpen hun verarmde collega's aan de V.U. aan

175

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen