Vijfenzeventig jaar Vrije Universiteit - pagina 186

Geheel nieuw was de uitbreiding met drie studiemogelijkheden: In

1954 traden als gewoon hoogleraar voor Engels en Frans op de profes-

soren Dr H. Schreuder en Dr L. Geschiere. Hiermee is het begin

gemaakt met een opleiding, die reeds lang gewenst werd. Beide hoog-

leraren worden bijgestaan door enkele Nederlandse en buitenlandse

assistenten: Dr J. Veldkamp kreeg een leeropdracht voor Engelse letter-

kunde, terwijl de doctorandi W. H. Toppen en S. A. Varga hoofd-

assistent zijn voor Engels en Frans. Studiemogelijkheid voor Duits is er

nog niet; wel is er een privaatdocent voor de Duitse literatuur, Dr

A. van der Lee. Voor de vele Friezen, die de V.U. steunen, was het

een reden tot grote blijdschap, dat Prof. Dr K. Fokkema in 1949 als

buitengewoon hoogleraar voor de Friese taal- en letterkunde optrad.

Een koninklijk besluit eiste, dat studenten die leraar wensen te

worden blijk geven, dat ze zich van het onderwijs en hun toekomstige

taak daarbij op de hoogte stellen. De algemeen didactische vorming

werd de taak van Prof. Waterink en Prof. Wielenga. In de verschillende

faculteiten, waaruit de aanstaande leraren voortkomen, bleek het nodig

leeropdrachten te geven voor de practische vorming der studenten. De

V.U. was hiermee het koninklijk besluit twintig jaar voor: Prof. Wate-

rink had reeds vóór de oorlog aangedrongen op de practische leraarsop-

leiding en daarmee was o. a. Dr C. Tazelaar belast geweest. In verband

met deze practische vorming gaf de faculteit in 1949 een leeropdracht

voor de didactiek der geschiedenis aan de schrijver van dit boek en

in 1953 aan Dr J. Karsemeyer voor de didactiek van het vak Neder-

lands, als opvolger van Dr Tazelaar.

Ook de faculteit der wis- en natuurkunde zag het corps harer

docenten met onstuimigheid groeien. Maken we weer een vergelijking

met 1940: Dan zijn er negen docenten: drie professoren, voor elk der

vakken schei-, natuur- en wiskunde één; daarnaast is er voor de ver-

zekeringswiskunde één buitengewoon hoogleraar; tenslotte drie lectoren

en twee privaatdocenten. Thans is het totaal van negen gestegen tot twee

en twintig, dus even als bij de literaire faculteit meer dan verdubbeld.

Het aantal gewone professoren steeg zelfs van drie tot tien. In een

vorig hoofdstuk vermeldden we reeds drie van deze benoemingen; rest

dus de vermelding der vijf andere, die tot zes stegen, toen Prof.

Haantjes een benoeming te Leiden aanvaardde. Dat zijn dan: Prof.

Dr L. Algera (1950), door wiens benoeming een nieuwe studierichting

mogelijk werd, nl. in de plantkunde; de logische aanvulling daarop

was de benoeming van Prof. Dr J. J. Duyvené de Wit (1950), die

echter na een half jaar reeds ontslag vroeg en als hoogleraar naar

180

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen