Vijfenzeventig jaar Vrije Universiteit - pagina 166

mogehjk weer in de gewone gang moest komen en reeds 21 Mei, nog

geen volle week na de capitulatie, konden alle colleges worden hervat.

Wel stond de grote vacantie vlak voor de deur, maar de achterstand

was door mobilisatie en oorlog zo groot, dat de resterende weken

nog benut werden en zelfs gedurende de zomervacantie een deel der

colleges werd voortgezet.

Ook het werk der Vereniging had zoveel mogelijk voortgang. Wel

konden de V.U.-dagen naar het oorspronkelijk plan in begin Juli in

het zwaar geschonden Middelburg niet plaats hebben, maar naar

Utrecht toog toch een bijzonder grote schare V.U.-vrienden en -vrien-

dinnen. Voorspellingen, dat er weinig belangstelling en geringe opkomst

zou zijn, nu zoveel andere dingen de aandacht vroegen, kwamen niet

uit. Juist nu had men zo grote behoefte aan elkanders steun en het

samen zingen en samen bidden.

Ook in de jaren 1941, '42 en '43 kon de jaarvergadering worden

gehouden, maar in 1944 bleek dat ondoenlijk en werd, de enige maal

in driekwart eeuw, de goede regelmaat onderbroken. Ook voor de V.U.

is er een zeer groot verschil tussen het begin en het eind der bezettings-

periode. Vergeleken bij 1943 en volgende jaren schijnt de periode kort

na Mei 1940 bijna gemoedelijk. Bijna! Maar de schijn bedriegt ook

hier. Ook ten aanzien van de V.U. volgde de bezetter zijn normale

methode: eerst net doen, of er niets gebeurd is, in slaap sussen en met

verholen dreiging dwingen; straks toeslaan, als het niet vlot, om ten-

slotte de openlijke tyrannic te proclameren. Ook de V.U. maakte vol-

gens Prof. Oranje de beginfouten, waar bijna het hele Nederlandse

volk zich aan bezondigde: het tekenen van de Jodenverklaring, kort na

de inval, werd niet doorzien en niet geweigerd; de Sicherheitspolizei

had het te gemakkelijk, omdat de bescheiden der studenten niet tijdig

waren verdonkeremaand en de mededeling aan de studenten over de

loyaliteitsverklaring liet aan duidelijkheid te wensen over. De woorden

van de stichter der V.U. waardig, dat het boetekleed de man niet ont-

siert, heeft Prof. Oranje de moed gehad die fouten in een openbare

senaatszitting te belijden: Dit was mis en uitvluchten baten hier niet.

In de beginperiode maakte de bezetter vooral zijn slachtoffers in de

hogere regionen. Als de mannen aan de top gegrepen werden, zou de

grote rest waarschijnlijk een makkelijker prooi zijn voor zijn misleiding.

Voor de V.U. betekende dat allereerst een aanval op haar directeuren.

Hiermee wil niet gezegd worden, dat ze in die kwaliteit werden ge-

grepen, maar de V.U. moest ze in die kwaliteit missen. Van de zeven

directeuren, die de V.U. telde, zaten er in de cursus 1941/42 niet min-

160

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen