Vijfenzeventig jaar Vrije Universiteit - pagina 210

mevrouw een gouden tientje had gekregen en dat onmiddellijk voor de

V.U. bestemde. Van busjes van zeer eenvoudigen, die nooit onder de

tien gulden mogen bevatten. Van dat kwieke vrouwtje, dat bij het

tekenen van de lijst verdrietig moest zeggen: Ik heb nooit leren schrijven

en nou schaam ik me zo. Toen hebben enkele dames van het comité,

uit eigen zak natuurlijk, weken lang twee kwartjes per week geofferd;

daarvan werd een werkeloze onderwijzeres betaald, tot het vrouwtje

kon lezen en schrijven. Mevrouw Verdam heeft me haar bedank-

briefje laten zien. Zullen er veel universiteiten zijn, die bij dit soort

elementair onderwijs zijn betrokken?

Ik hoor nog vele, vele verhalen. Er komt een doos met brieven en

portretten op tafel en ik vergeet soms even, waarvoor ik precies ge-

komen ben. Dit stuk V.U.-werk is zo prachtig menselijk. Ik hoor van de

hechte band, die er onder de dames is. De hoofden van de provinciale

comité's zijn een dag bij mevrouw Verdam te gast; op een andere dag

de ringhoofden van Noord-Holland. Dan is de suite wel eens te klein . . .

Ik heb maar niet gevraagd, of de dames notulen bijhouden. Het

leek me een domme vraag op dat ogenblik. H o e w e l . . . als zoveel

dames een hele dag vergaderen . . . Dan zal de functie van secretaresse

geen sinecure zijn! Er valt voor deze actie al zo enorm veel te admini-

streren, wat dan aan de Keizersgracht gebeurt, onder de bezielende

leiding van mej. Barger.

Ik heb wel gevraagd, wat mevrouw Verdam zelf in de busjes-actie

nu het meest vermeldenswaard vond. En toen kreeg ik dit antwoord:

Als men na zoveel jaren op die actie terugziet, dan is dat alles vanzelf

gegaan en van lieverlede zo gegroeid. Maar in de grond der zaak ge-

loof ik vast, dat God niet alleen mij, maar zo velen onzer vrouwen in

het hart gegeven heeft om hierin bezig te zijn, en dat wij dit doen in

het geloof. Hem daarmede te dienen. Zolang onze vrouwen in dat

geloof blijven, zal er rijke zegen vallen én voor haarzelf én voor de

Vrije; doch warmeer zij in dat geloof zouden verflauwen, zou ook de

zegen verdwijnen.

WE VOERDEN EEN GESPREK MET . . .

4 H A. HÖWELER, BIBLIOTHECARIS DER VRIJE UNIVERSITEIT

Ja, dit gesprek week wel wat af van de overige: het werd een

schriftelijk en een mondeling gesprek. Het werk van de bibliotheek is

nu eenmaal een zeer bijzondere arbeid en het is niet eenvoudig over

dat werk op populaire wijze te vertellen; daarvoor is het te zeer weten-

204

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen