Vijfenzeventig jaar Vrije Universiteit - pagina 176

Colijn en we duidden reeds aan, dat ook het curatorium een bloedig

offer zou brengen: Ds Taeke Ferwerda. Hij viel in een tijd, toen de

Duitse nederlaag zich steeds duidelijker aftekende en hun angst na

Dolle Dinsdag om steeds nieuwe slachtoffers vroeg. Ferwerda was in

de kring der V.U. wel een bijzonder geziene figuur. Bij de studenten

was deze Amsterdamse predikant, die zo aanstekelijk kon lachen, die

zo meeleefde, ook bij de feesten der studenten, een graag geziene gast.

Op de gaanderijen van de Keizersgrachtkerk en de Raamkerk zaten

altijd veel studenten, als Ferwerda er preekte. Taeke preekt, zeiden ze

oneerbiedig. Wat trok in deze grote, robuuste man, met een stem,

sonoor als een kerkklok, de studenten toch zo aan? Was het niet de

onverwoestbare blijmoedigheid van deze Amsterdamse predikant? En

dat nu juist deze man, met zijn seigneurale levensstijl, moest vallen in

een nauwe, donkere straat — neergeschoten als een hond . . .

De koster van de Keizersgrachtkerk had wapens in de kerk ver-

borgen en werd gesnapt. Met hem moest dan maar iemand van de

,,instantie" — de kerkeraad — vallen als afschrikwekkend voorbeeld.

De Sicherheitsdienst haalde Ferwerda uit zijn huis in de Vondelstraat

en voor de zaal, waar de Amsterdamse kerkeraad vergaderde, in de

nauwe Kerkstraat, vóór perceel 109, werden koster Van der Baan en

Ds Ferwerda neergeschoten. Een gevelsteen geeft die plaats, door edel

bloed gewijd, aan. Voor Ferwerda, man die zo hechtte aan Christelijke

zede en Christelijke stijl, zou er geen graf zijn. Ze hebben zijn leeg-

gebloed lichaam verbrand. Zelden heeft Ferwerda in zijn leven een

preek gehouden, of daar kwam zijn stereotiepe uitdrukking in voor,

dat de mens niet is dan een druppel aan de emmer of een stofje aan

de weegschaal. . . Ook Ferwerda, in onze ogen zo groot en zo sterk.

Van de hoogleraren tenslotte stierf voor zijn koningin en vaderland

Prof. Mr Victor Henri Rutgers. Hem was, ondanks Duits protest,

tweemaal achtereen het rectoraat opgedragen. Drie malen zat hij ge-

vangen en fel voelde hij zich beledigd, niet, omdat hij gevangen was,

maar omdat de vijand hem geboeid en geblinddoekt had. In 1944

werd hij naar Engeland geroepen. O p een leeftijd, wanneer anderen

genieten van hun pensioen, ging hij. In April 1944 scheepte hij zich,

nadat alles zorgvuldig was voorbereid, in een open bootje voor de reis

naar Engeland in. Hij, de professor, zoon van die andere V.U.-professor

en kleinzoon van de Leidse professor Rutgers. Als om de fabel te

logenstraffen, dat professoren in het „gewone" leven altijd wat hulpe-

loos zouden staan. Het bootje kwam voorspoedig door de gevaarlijke

zone heen, maar kreeg toen motorstoring en werd een speelbal der

170

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen