Vijfenzeventig jaar Vrije Universiteit - pagina 144

tingsdag in de Kwitangkerk te Weltevreden een zekere H. Colijn,

kapitein der Infanterie bij het Ned.-Indisch Leger over De Vrije

Universiteit en hare beteekenis voor Nederlandsch-Indië. In het vader-

land teruggekeerd wordt zijn activiteit niet minder en op de jaarver-

gadering van 1912 wordt zijn naam met trots genoemd. Maar zijn

grote kracht voor de V.U. gaat Colijn toch ontplooien na 1920, als

hij — na de dood van Kuyper — geheel vanzelfsprekend op de voor-

grond komt. En onzes inziens laten de woorden Colijn en epigonen

zich maar moeilijk combineren.

Het zijn moeilijke jaren geweest, waarin Colijn met vaste hand het

roer van het V.U.-schip heeft gehouden. We bedoelen dan niet in de

eerste plaats, dat er allerlei kwesties zijn geweest, die het Gerefor-

meerde leven en daarmee het V.U.-leven beroerd hebben: het ontslag

van Fabius, de beruchte Saul-en-David-kwestie (een toneelspel over die

bijbelse figuren, door de studenten der V.U. opgevoerd), de veranderin-

gen in de organisatie der Vereniging, de kwestie-Geelkerken, het voor-

lopig prijsgeven van de medische faculteit en de strijd om het promotie-

recht van Kampen. Naarmate de V.U. groter wordt, valt het ook

moeilijker al de gebeurtenissen te beschrijven; ze worden immers gaan-

deweg talrijker en we brengen hier even de inleiding van dit boek in

herinnering: Annalen zouden eentonig worden. Het komt er maar op

aan in al deze feiten van vijf en zeventig jaar de grote lijn te vinden,

te verhalen wat markant is.

Welnu, speurend naar die grote lijn, menen we déze gevonden te

hebben: Na het sterven der eerste generatie dreigt de band tussen de

V.U. en het eenvoudige Gereformeerde volk slapper te worden en

het is Colijn geweest, die met scherpe blik uit al de genoemde feiten

deze diagnose heeft gesteld en — wat belangrijker is — de therapie

heeft gevonden.

De diagnose. De studentengeneratie van de jaren twintig wist weinig

meer van de eerste tijd en strijd. De tijd, dat het gezelligheidsleven

zich gemoedelijk geconcentreerd had in het V.U.-gebouw, onder het

wakend oog van de professoren, was voorbij. Tussen die tijd en de

hunne lag een wereldoorlog, was het cynisme van lm Westen nichts

Neues gegroeid. De student was geëmancipeerd. En maakte fouten.

En het eenvoudige Gereformeerde volk zag die fouten van „hun V.U.".

En nam dat niet. Alle stekels gingen overeind. De buitenstaander ziet

in die houding een wat nare agressiviteit. Wie het Gereformeerde

volksdeel kent, oordeelt anders: in de strijd tegen Karel V en Philips II,

in de strijd tegen Arminius, rondom 1834 ^^ 1886 zag men allereerst

140

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen