De vrijheid van het bijzonder onderwijs - pagina 206

mede tot gevolg heeft, dat de bestaande redactie van het onderwijsartikel

voortaan anders zal moeten worden uitgelegd; in afwijking van de tot dus-

verre gevolgde interpretatie zou dan moeten worden aangenomen, dat het

onderwijsartikel delegatie voortaan uitsluit. Het is in de eerste plaats de

Tweede Kamer zelf, die door een consequente opstelling moet laten blijken

of dit een juiste gevolgtrekking is. Intussen moet worden opgemerkt, dat

delegatie - ondanks alle bezwaren van de Tweede Kamer daartegen — toch

wel wenselijk is vanwege de ook door de Raad van State aangevoerde

praktische argumenten. De wetgever is eenvoudig niet in staat om het gehele

onderwijs tot in de kleinste details te regelen en is zeker niet in staat om

steeds voldoende snel op zich wijzigende situaties en behoeften in het onder-

wijs te reageren; de wetgevingsprocedure is onvoldoende gericht op het snel

geven van soms dringend noodzakelijke regelingen.

De Tweede Kamer heeft zichzelf overschat, indien zij door haar afwijzing

van het regeringsvoorstel meende te handelen in het belang van het bijzonder

onderwijs. Ondanks de door de Staten-Generaal bij de beoordeHng van wets-

ontwerpen aan de dag gelegde zorgvuldigheid zijn toch ook in het verleden

wetsontwerpen aanvaard, die — zacht gezegd — op gespannen voet met de

grondwettelijk gewaarborgde vrijheid van onderwijs staan. Voorbeelden daar-

van zijn te vinden in de wet Herstructurering Wetenschappelijk Onderwijs, de

WUB en de Collegegeld wet 1974."** Een verbod aan de wetgever van delegatie

van wetgevende bevoegdheden biedt derhalve evenmin een absolute waarborg

voor de eerbiediging van de vrijheid van onderwijs. Hoogstens zou een zo-

danig verbod een verhoogde waarborg voor de vrijheid kunnen betekenen.

Terwijl de wet onschendbaar is*^ en een wettelijke beperking van de vrij-

heid van onderwijs onaantastbaar, kan het bijzonder onderwijs tegen even-

tuele beperkingen van de vrijheid van onderwijs door een lagere regeUng

— wet in materiële zin — wel opkomen. Algemene maatregelen van bestuur,

ministeriële verordeningen en verordeningen van lagere besturen zijn niet on-

aantastbaar en kunnen door de rechter worden getoetst aan hogere regehn-

gen. Die toetsing geschiedt aan de naast-hogere regeling. Indien de naast-

hogere regeling de wet is en het aan toetsing onderworpen lagere voorschrift

binnen de grenzen van de delegatie door de wet blijft, dan zal de rechter

uitgaan van de onaantastbaarheid van de wet en het lagere voorschrift. Een

rechtstreekse toetsing van het lagere voorschrift aan de Grondwet met voor-

bij gaan aan de wet is dan niet mogelijk.'*^ Wanneer het betreffende voor-

schrift echter niet steunt op een wet en de naast-hogere regeling de Grond-

wet is, dan kan de rechter wel tussenkomen. Voorbeelden van toetsing van

een regeling aan de Grondwet zijn het Amsterdamse bewaarschoolarrest**' en

het Goudse rijschoolarrest. ^^

46. Zie par. II.7.2., III.9.6. en III. 10.2.

47. Art. 131 van de Grondwet.

48. Vgl. het Sittardse dansleraararrest: HR 5 mei 1959, NJ 1959 no. 361; ARB 1959,

blz. 707.

49. HR 17 december 1934, NJ 1935 blz. 392; ARB 1935, blz. 582; Weekblad van het

Recht 12869.

50. HR 10 december 1957, NJ 1958 no. 176; ARB 1958, blz. 43; Ars Aequi

1957/1958, blz. 125 met noot van prof. mr. F.J.F.M. Duynstee.

194

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen