De vrijheid van het bijzonder onderwijs - pagina 207

Nu laat zich denken, dat de wetgever het met een beslissing van de rechter

inzake de toetsing van een lagere regeling aan de wet of de Grondwet niet

eens is. De wetgever kan dan het door de rechter verworpen lagere voor-

schrift in een wet opnemen en aldus voor de rechter onaantastbaar maken.

Het Goudse rijschoolarrest en het gevolg daarvan biedt een goed voorbeeld

terzake. Eerst sprak de Tweede Kamer als haar oordeel uit, dat de wetgever

niet zonder meer het oordeel van de rechter naast zich neer kan leggen.^'

Daarmee bedoelde deze Kamer aan te geven, dat wanneer de rechter een be-

paalde regeling met de Grondwet in strijd acht het de wetgever niet past om

— het oordeel van de rechter terzijde schuivend — dezelfde materie op

dezelfde wijze bij onschendbare wet te regelen. Het is op zichzelf juist, dat

de wetgever het oordeel van de rechter niet zonder meer naast zich neer kan

leggen. Dit 'zonder meer' laat echter ruimte voor de mogelijkheid, dat de

wetgever de zaak op grond haar eigen verantwoordelijkheid opnieuw be-

oordeelt. De kans bestaat, dat zij daarbij tot een ander oordeel dan de

rechter komt en zich gerechtigd acht om zonder met de Grondwet in strijd te

komen de zaak in kwestie bij de wet te regelen. Tot een eigen oordeel is de

Tweede Kamer inzake het Goudse rijschoolarrest niet gekomen ;^^ op grond

van voornamelijk de uitspraak van de rechter is in 1972 het onderwijsartikel

in de Grondwet gewijzigd.^^

Het voorgaande wettigt de conclusie, dat het voor het bijzonder onderwijs

geen schade behoeft te betekenen, wanneer de wetgever de exphciete be-

voegdheid zou verwerven om het geven van een nadere uitwerking aan zijn

voorschriften te delegeren. Bovendien is, naar ook de Raad van State heeft

opgemerkt, nooit gebleken, dat de tot dusverre gedelegeerde bevoegdheden

ten nadele van het bijzonder onderwijs zijn gebruikt.

IV.2.4. Wie geniet vrijheid van onderwijs?

De Grondwet bepaalt, dat het geven van onderwijs vrij is. Daarbij valt op, dat

de redactie van het onderwijsartikel enigszins verschilt van die van de overige

grondrechtenartikelen. Het kabinet-Den Uyl merkte op, dat deze artikelen

door hun woordgebruik — 'allen','"* 'ieder','' 'niemand"* of 'de ingezete-

nen"' — primair aan natuurlijke personen doen denken.'* Van Krefeld heeft

mede daaraan de conclusie verbonden, dat 'niet-individuele "personen"

principieel niet uit eigen hoofde drager van de grondrechten zijn'." Zeker

voor de vrijheid van onderwijs gaat deze stelling echter niet op. Het onder-

wijsartikel in de Grondwet is neutraal geformuleerd en houdt geen aan-

51. Vgl. prof. mr. H.J.M. Jeukens: 'De wetten zijn onschendbaar', blz. 18.

52. Zie Bijlagen bij de Handelingen H 1962-1963, no. 6900 nr. 66 blz. 2; Bijlagen bij

de Handelingen U 1962-1963, nos. 6945 en 6946 nr. 5 blz. 4.

53. Wet van 10 februari 1972, Stb. 106.

54. Art. 4 van de Grondwet.

55. Artt. 5, 8 en 181 van de Grondwet.

56. Art. 7'van de Grondwet.

57. Art. 9 van de Grondwet.

58. Bijlagen bij de Handeüngen H 1975-1976, no. 13872 nr. 3 blz. 11.

59. T.a.p. blz. 130; vgl. par. III.9.6.

195

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen