De vrijheid van het bijzonder onderwijs - pagina 98

De Nijmeegse universiteit verzette zich heftig tegen het ontwerp-Diepen-

horst. Volgens dit wetsvoorstel zouden bij algemene maatregel van bestuur

regels tot beperking van de inschrijving van studenten in de geneeskunde en

de tandheelkunde kunnen worden gesteld. Deze regels zouden tevens gelden

als voorwaarden voor erkenning en bekostiging, waaraan de bijzondere

universiteiten ter waarborging van de deugdelijkheid zouden moeten vol-

doen.22^

Tegen zodanige voorwaarden voor erkenning en bekostiging maakte de

Onderwijsraad bezwaar.^^^ De raad meende, dat krachtens de Grondwet eisen

van deugdelijkheid alleen bij de wet gesteld kunnen worden. Een delegatie

door de wetgever van de bevoegdheid om eisen van deugdelijkheid aan het

bijzonder wetenschappelijk onderwijs te stellen zou daarom zijn uitgesloten.

Bijzondere universiteiten zouden derhalve niet verplicht kunnen worden tot

naleving van voorwaarden, die niet in de wet zelf staan. Hoewel voor dit be-

zwaar van de Onderwijsraad wel iets te zeggen valt,'^^* zijn de regering en de

Tweede Kamer daarop niet verder ingegaan.

Van groter betekenis is, dat ook de beide bijzondere universiteiten Zich

tegen het ontwerp-Diepenhorst verzetten. Voor het eerst sinds 1905 dreigde

de situatie te ontstaan, dat een voorwaarde voor erkenning en bekostiging

niet op voet van vrijwilligheid door de bijzondere universiteiten zou worden

aanvaard.^^^ De vraag is dan ook of deze nieuwe voorwaarde niettemin nood-

zakelijk was om de kwaliteit van het bijzonder medisch wetenschappelijk

onderwijs te kunnen handhaven. Minister Diepenhorst betoogde, dat de groei

van de onderwijsvoorzieningen geen gelijke tred had gehouden en kon

houden met de groei van de studentenaantallen en dat daarom de kwaliteit

van het onderwijs wel moest afnemen. Hij meende, dat als gevolg hiervan de

kwaliteit van het onderwijs nog in 1966 in gevaar dreigde te komen. De VU

was bereid dit betoog te volgen en vrijwillig het opleggen van deze

nieuwe voorwaarde voor erkenning te aanvaarden. De KU was daartoe

echter niet bereid en betwistte de noodzaak van de numerus fixus. Hier

wreekte zich de opstelling van de wetgever uit 1960, die de bijzondere in-

stellingen het vertrouwen had geschonken, dat de kwaliteit van het onderwijs

ook zonder toezicht gehandhaafd zou worden, en tegelijk de overheid de

instrumenten had ontnomen om de kwaliteit van het onderwijs aan de

bijzondere instellingen te toetsen. Tegen de opstelling van de KU had de

overheid dan ook in feite slechts één, nogal zwaar verweer: intrekking van de

erkenning op grond van art.-96 wet WO.

Terugblikkend is het gelukkig geweest, dat de Tweede Kamer de numerus

fixus in 1966 afwees. In de eerste plaats, omdat die achteraf nog niet nodig

bleek, maar ook, omdat daarmee een confrontatie tussen overheid en KU

werd vermeden. Zou het ontwerp-Diepenhorst zijn aanvaard dan zou de KU

zich voor de keuze gesteld hebben gezien om de numerus fixus als een

224. Vgl. art. 16 wet WO; zie par. II.5.3., zie voorts art. 3 van het voorontwerp-Diepen-

horst dd. 15 december 1965, DGW 134941.

225. Zie het advies van de raad dd. 23 december 1965, OR 218 HO.

226. Zie daarover par. IV.2.3.

227. Zie par. II.3.2.

86

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen