De vrijheid van het bijzonder onderwijs - pagina 68

bestaande uit drie of vijf leden. Dit college was gehouden de minister de

nodige inlichtingen te verschaffen; het moest worden gehoord over de toe-

kenning van beurzen uit 's Rijks kas aan studenten van de bijzondere univer-

siteit.''^

— voor toelating tot de examens aan een bijzondere universiteit werden

dezelfde eisen gesteld als voor toelating tot de examens aan de rijksuniversi-

teiten. De voorwaarden voor het verkrijgen van een graad verschilden echter:

wel moesten dezelfde faculteitsexamens worden afgelegd, maar tevens

moesten de promoties anders dan aan de rijksuniversiteiten, steeds in het

openbaar worden afgelegd. Met het oog op mogelijke concurrentie van de

bijzondere universiteiten mochten de college- en examengelden niet lager zijn

dan aan de rijksuniversiteiten. Doctoraten mochten bovendien pas worden

uitgereikt, nadat de aanstaande doctoren aan al hun financiële verpUchtingen

jegens de bijzondere universiteit hadden voldaan.''''

— aan een bijzondere universiteit mocht alleen worden onderwezen door

bevoegde docenten, te weten zij, die aan een rijksuniversiteit hun getuig-

schrift hadden verkregen of in het bezit waren van een daarmee gelijkgesteld

getuigschrift. De aanstelling van docenten, die niet in het bezit waren van een

dergelijk getuigschrift, behoefde de goedkeuring van de Kroon.

Het bestuur van de rechtspersoon werd belast met het toezicht op de be-

noeming docenten. Dit bestuur werd ook belast met de zorg voor de rechts-

positie van de docenten.''^

Wanneer een bijzondere universiteit was aangewezen als bevoegd tot het

verlenen van doctorale graden met effectus civilis, dan moest zij blijvend aan

een aantal verdere voorwaarden voldoen: reglementswijzigingen, jaarversla-

gen en een jaarlijks overzicht van de financiële situatie moesten aan de

minister van Binnenlandse Zaken ter kennis worden gebracht. Aan de in

1905 ingestelde commissie van toezicht'^ moest te allen tijde toegang tot de

universiteit worden verleend.

Een aanwijzing kon, de Raad van State gehoord, steeds worden ingetrok-

ken onder meer wanneer niet-bevoegde docenten zouden worden belast met

het geven van onderwijs; wanneer geen toegang zou worden verleend aan de

commissie van toezicht of wanneer een bijzondere universiteit niet tijdig met

een vierde of vijfde faculteit zou zijn uitgebreid." Opmerking verdient in-

tussen, dat de faculteit der godgeleerdheid wel meetelde als faculteit bij de

aanwijzing van een bijzondere universiteit, maar voor het overige niet viel

onder de bepahngen van de HO-wet.

Aan een aanwijzing waren voor een bijzondere universiteit nog drie rechten

verbonden. In de eerste plaats konden door de senaat van een bijzondere

universiteit met koninklijke machtiging eredoctoraten worden verleend.

Voorts kon aan het bestuur van de rechtspersoon, waar de bijzondere univer-

76. Artt. 186 sub c, 192 en 198 HO-wet 1905.

77. Art. 186 sub e, f.genh HO-wet 1905.

78. Artt. 186 sub d, 188, 189 en 190 HO-wet 1905.

79. De werkzaamheden van de commissie werden nader geregeld bij KB van 18 septem-

ber 1905, Stb. 273.

80. Art. 199 HO-wet 1905.

58

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen