De vrijheid van het bijzonder onderwijs - pagina 142

III.5.5. De subsidiepercentages opnieuw verhoogd

De eerste commissie-Van der Pot^^^ besteedde nogal wat aandacht aan de

voorbereiding van een nieuwe bekostigingsregeHng voor het bijzonder hoger

onderwijs. In een door de commissie belegde hoorzitting werden door ver-

tegenwoordigers van de bijzondere instellingen dan ook heel wat grieven

tegen de vigerende wet-Gielen te berde gebracht. Deze grieven waren ook

minister Rutten bekend en hebben geleid tot de technische herziening van de

wet-Gielen in 1952. Toen na het uitbrengen van het rapport van de commis-

sie-Van der Pot in juni 1952 minister Rutten zijn ontwerp van wet tot rege-

Ung van het hoger onderwijs indiende^''' gaf de daarin opgenomen bekosti-

gingsregeling een tweetal noviteiten te zien: het ontwikkelingsplan en het

financieel schema.^'' Pas de tweede commissie-Van der Pot zou deze beide

begrippen, bedoeld om de bekostiging een planmatiger karakter te geven,

nader uitwerken en vorm geven.

De ontwikkeling van een nieuwe hoger onderwijswetgeving werd enigszins

doorkruist door het verzoek van de bijzondere universiteiten en hogescholen

in 1954 om een verhoging van de subsidiepercentages. Dit verzoek mondde

niet alleen uit in een wettelijke verhoging van de subsidiepercentages,^^* maar

leidde ook tot de instelling van een commissie, die — geheel buiten de her-

ziening van de HO-wet om — moest nagaan in hoeverre de wettelijke bekosti-

gingsregeling nadere wijziging behoefde;^''' naar haar voorzitter werd deze

commissie meestal aangeduid als de commissie-'s Jacob.^'^ Als richtsnoer

voor haar werkzaamheden gold het uitgesproken streven van de regering naar

'geleidelijke doorvoering van de in beginsel wenselijk geachte pacificatiege-

dachte met betrekking tot het hoger onderwijs'.^'^

Tot medio 1957 beraadslaagde de commissie-'s Jacob vrij vruchteloos over

een ambtelijk voorstel om te komen tot een subsidiepercentage van 100%;

een voorstel, dat met name voor de VU onaanvaardbaar was.^^ Vervolgens

ontwierpen de ambtelijke leden van de commissie een subsidiestelsel ge-

baseerd op een standaard-personeelsformatie, een standaard-uitrusting en

standaard-opleidingen; dit voorstel werd door alle bijzondere instellingen als

volkomen onwerkbaar ervaren. Hun vertegenwoordigers deden daarom een

tegenvoorstel. Uitgangspunt daarvan was, dat de bijzondere universiteiten en

hogescholen ten volle bijdroegen tot de ontlasting van de zorg van het rijk

voor het hoger onderwijs. Zij zouden derhalve in beginsel aanspraak kunnen

213.Ziepar. II.5.1.

214. Zieblz. 73.

215. Art. 24 van het ontwerp.

216. Zie par. III.5.4.

217. Besluit van de minister van OKW dd. 3 oktober 1955, HOW 12513.

218. Mr. H.L. 's Jacob was raadadviseur bij het ministerie van OKW. Tevoren was hij

secretaris-generaal bij het ministerie van Financiën en minister van Defensie geweest. De

commissie-'s Jacob telde negen vertegenwoordigers van de bijzondere instellingen en vijf

ambtelijke leden, waaronder twee vertegenwoordigers van de minister van Financiën.

219. Regeringsverklaring dd. 23 oktober 1956.

220. Dit kwam overeen met de unanieme opvatting van de Tweede Kamer; zie het

Voorlopig Verslag naar aanleiding van de nieuwe HO-wet, blzz. 10 en 11, 1954.

130

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen