De vrijheid van het bijzonder onderwijs - pagina 124

vormen wat meer gestalte te geven is herhaaldelijk aangedrongen op de tot-

standkoming van een afzonderlijke subsidiewet.''''

Naast de onderscheiding naar de rechtsvorm zijn ook geheel andere onder-

scheidingen van het subsidiebegrip in zwang. ^^* Deze onderscheidingen

richten zich meer naar de omvang van de subsidiebedragen. Hier volgen de

belangrijkste onderscheidingen:

1. gehele of gedeeltelijke bekostiging van een bepaalde activiteit;

2. gehele of gedeeltelijke bekostiging van bepaalde uitgaven (voorbeelden:

investeringen; subsidie kerkbouw; personele lasten; nieuwe arbeidsplaatsen);

3. a. subsidiëring tot een bepaald plafond;

b. subsidiëring van tekorten;

4. subsidiëring met een vaste, jaarlijks vast te stellen bijdrage;

5. subsidiëring door lenings- of kredietgaranties.

Voor de onderhavige studie zijn niet al deze onderscheidingen van betekenis;

wel van betekenis is echter, dat de bevoegdheid van de overheid tot het stel-

len van subsidievoorwaarden en tot het houden van toezicht op de uitgaven

in belangrijke mate afhankelijk is van de gekozen vorm.

Betwist is wel of bekostiging is te beschouwen als een vorm van subsidie.

Van Haersolte meent te hebben vastgesteld, 'dat het woord "subsidie" alleen

dan kan worden gebruikt, wanneer de aktiviteit van de begiftigde instelling

slechts ten dele door de overheid wordt bekostigd'.'" Dit zou betekenen, dat

de door minister Cort van der Linden geïntroduceerde term 'financiële gelijk-

stelling''^^ noch de in de Grondwet gebruikte zinsnede 'geheel of ten deele

uit de openbare kas te bekostigen' als aanduidingen van subsidiëring zijn te

beschouwen.

Bij het spreken over subsidie is er tot dusverre steeds vanuit gegaan, dat

ongeacht de verdere positie van de overheid het steeds de overheid zelf is, die

de omvang van de te verlenen subsidies bepaalt; de overheid houdt de gouden

koorden van de beurs strak in handen. Indien de overheid echter tot finan-

ciële gelijkstelling of volledige bekostiging van particuliere activiteiten over-

gaat, dan is in beginsel — met behulp van subsidievoorwaarden is immers veel

te bereiken — niet langer de bereidheid van de overheid tot subsidieverlening,

maar de omvang van de particuUer geïnitieerde activiteiten bepalend ge-

worden voor de hoogte van de te verschaffen financiële steun. Nu moet om

te beginnen worden opgemerkt, dat het begrip 'volledige bekostiging' een

bedriegelijk begrip is. Bedoeld is namelijk niet, dat de overheid op zich

neemt om alles te bekostigen, maar slechts dat alles zal worden bekostigd,

dat aan bepaalde eisen voldoet of met bepaalde patronen en maatstaven over-

eenstemt. Zo is ook de volledige bekostiging van het bijzonder onderwijs niet

anders dan een even-gelijke bekostiging als bij het openbaar onderwijs: een

117. Met name bij het departement van Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk werk is

een dergelijk streven herkenbaar; zie beschikking herziening uitvoering subsidieregelingen

CRM, Stct. 1972, no. 154. Zie ook het ontwerp van een kaderwet specifiek welzijn; Bij-

lagen bij de Handelingen II, no. 14493.

118. Zie Steenbeek, blzz. 76-100; De Ruwe, blzz. 271-273.

119. T.a.p. blz. 17.

120. Handelingen H 1913-1914, blz. 726.

112

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen