De vrijheid van het bijzonder onderwijs - pagina 228

Een belangrijk onderdeel van het personeelsbeleid is de benoeming en het

ontslag van het personeel. Ook dit onderdeel van het personeelsbeleid be-

hoort door het bestuur van de rechtspersoon te worden gevoerd, al is het

uiteraard vrij om deze bevoegdheid voor met name het administratief en

technisch personeel aan andere organen, bijvoorbeeld aan het college van be-

stuur, te delegeren. Ten aanzien van de benoeming en het ontslag van hoog-

leraren, lectoren en houders van zelfstandige leeropdrachten bepaalt de

w e t ' ^ uitdrukkelijk, dat het bestuur van de rechtspersoon de minister zo

spoedig mogelijk daarvan in kennis stelt. Daaraan wordt nog toegevoegd, dat

het bestuur deze mededeling vergezeld doet gaan van de nodige gegevens.

Ook van het vacant raken van leerstoelen, lectoraten en plaatsen voor hou-

ders van zelfstandige leeropdrachten dient de minister zo spoedig mogelijk in

kennis te worden gesteld. Ten gevolge van deze laatste bepaling is het

inmiddels usance geworden, dat tussen de bijzondere instellingen en het

departement vooroverleg plaats vindt over het instellen van nieuwe leer-

stoelen en lectoraten, kortom over het leerstoelenbeleid.'*''

Dat de besturen van de rechtspersonen bij de bijzondere instellingen het

laatste woord hebben inzake de benoeming en het ontslag van docenten

hangt samen met de richting van deze instellingen. 'In de konkrete situatie

van een noodzakelijke benoeming kan het konflict bij de keuze tussen ener-

zijds een goede vakman, die niet instemt met de doelstelling der universiteit

en anderzijds een minder goede vakman, die wel instemt met de doelstelling,

heel serieus zijn'.*''* Deze keuze is ook daarom zo moeilijk, omdat naast de

botsende belangen van het onderwijs en de eigen aard ook een rol speelt, dat

aan de benoeming van een hoogleraar of lector tegenwoordig een lang-

lopende procedure vooraf gaat. Voor elke benoeming pleegt een benoemings-

commissie te worden ingesteld; deze commissie begint met het inwinnen van

de adviezen van de zusterfaculteiten; op voordracht van deze benoemings-

commissie kunnen dan achtereenvolgens de vakgroep, de subfaculteit en de

faculteit worden geroepen tot een beslissing; op voordracht van het facul-

teitsbestuur neemt dan vervolgens het college van bestuur een besluit, dat

moet leiden tot een voordracht aan het bestuur van de rechtspersoon. Het is

evident, dat er de besturen van de rechtspersonen veel aan gelegen moet zijn

om te bereiken, dat én de benoemingscommissie én de verschillende tussen-

gelegen besturen zoveel mogelijk van dezelfde selectiecriteria uitgaan als deze

besturen zelf bij de uiteindelijke benoeming van hoogleraren en lectoren

plegen aan te leggen, opdat wordt voorkomen, dat bij de benoeming van deze

docenten de eigen aard van de instelling wellicht nodeloos tot inzet van een

conflict zou worden.

hoger zouden zijn dan bij de openbare instellingen van het Rijk — deze zich bij de sala-

riëring aan de Universiteit van Arasterdam zou mogen spiegelen.

146. Artt. 94, 122 wet WO.

147. Dit is gebaseerd op art. 94 lid 4 wet WO.

148. Zie nota 'AansteUingen en benoemingen' van de Universiteitsraad VU (17 maart

1976), blz. 3.

216

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen