De vrijheid van het bijzonder onderwijs - pagina 77

vonden. Niet alleen waren de inbreuken van de wet­Kuyper op de onderwijs­

vrijheid dus van ondergeschikt belang, maar bovendien brachten deze onge­

rechtvaardigde restricties van het grondrecht geen enkel werkelijk nadeel

voor de rechthebbende. Aan het vorenstaande kan dan ook moeilijk een

argument worden ontleend voor de irtvoering van een algemeen of beperkt

toetsingsrecht van de rechter van de wet aan de Grondwet.

II.4. Het bijzonder wetenschappelijk onderwijs van 1905­1960

II.4.1. De groei van het bijzonder wetenschappelijk onderwijs

Eerst door de totstandkoming van de wet van 22 mei 1905 was de VU wer­

kelijk gesticht.'" Al in een zeer vroeg stadium waren vertegenwoordigers van

deze universiteit door minister K uyper over zijn wetsvoorstellen gepolst*'^ en

nu de wet dan eindelijk het Staatsblad had bereikt kon het college van direc­

teuren''^ van de VU vrijwel onmiddellijk om aanwijzing verzoeken. Nog vóór

het inwerkingtreden van de wet­K uyper richtte het college een verzoek aan

de nieuwe minister van Binnenlandse Zaken, mr. P. Rink,'"* om te worden

aangewezen als bevoegd tot het hebben van een bijzondere universiteit, die

ten aanzien van een aantal doctorale graden gelijke rechten zou hebben als de

rijksuniversiteiten.'" Minister Rink verzocht de VU nog een aantal wijzigin­

gen in het aangeboden reglement te willen aanbrengen."* Het college van

directeuren overwoog, dat het tegen deze wijzigingen, 'welke vooraf door

Uwe Excellentie nog noodig geacht worden, enerzijds wel twijfel zou(den)

kunnen opperen, maar toch anderzijds tegen die wijzigingen geen over­

wegend bezwaar te hebben'.'"

Toen de VU in 1880 haar wetenschappelijke kwaliteiten nog moest be­

wijzen, had zij de effectus civilis niet onmiddellijk begeerd. Nadien werd nog

herhaalde malen beslist, dat de tijd nog niet rijp was om de effectus civilis

van de overheid te vragen," maar na in de 25 jaar van haar bestaan te

hebben bewezen mee te tellen vroeg de VU om wat zij als haar recht be­

schouwde. Het college van directeuren was van oordeel, dat geen der wette­

­>

democratisering van het wetenschappelijk onderwijs als op het punt van de numerus fixus

tot soms onwerkbare situaties aanleiding gegeven.

111. Aldus het 'Nieuws van de Dag' in die dagen; vgl. dr. J.C. Rullman: 'Abraham

Kuyper, een levensschets', Kampen, 1928, blz. 204.

112. Zie De Ru, hoofdstuk II; hij vermeldt, dat K uyper al in 1902 verschillende hoog­

leraren van de VU over zijn voorontwerp raadpleegde.

113. In het vervolg zal het bestuur van de Vereniging voor Hoger Onderwijs op Gerefor­

meerde Grondslag aldus worden aangeduid.

114. In 1905 volgde het ministerie­De Meester het ministerie­K uyper op.

115. De wet­Kuyper trad pas in juli 1905 in werking. De brief van het college van direc­

teuren is van 15 juni 1905; Archief directeuren VU, 1905, no. 40.

116. Brief dd. 4 november 1905; Archief directeuren VU, 1905, no. 73. De Ru,

blz. 168, meent, dat de VU reeds voor dat tijdstip voor aanwijzing werd voorgedragen bij

de Kroon.

117. Brief dd. 15 november 1905; Archief directeuren VU, 1905, no. 76. Vgl. advies

senaat VU dd. 11 november 1905; Archief directeuren VU, 1905, no. 75.

118. De Vereniging besloot daartoe in zijn algemene vergaderingen van 1886 en 1889;

zie par. II. 1.1.

67

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen