De vrijheid van het bijzonder onderwijs - pagina 195

lijks een grens te trekken valt. De universitaire gemeenschap omvat bij de

rijksinstelüngen de drie universitaire geledingen van wetenschappelijk perso-

neel, niet-wetenschappelijk personeel en studenten. Bij de rijksinstellingen

valt de universitaire gemeenschap samen met de in de wet WO bedoelde

rechtspersoonlijkheid bezittende openbare universiteiten en hogescholen.'*^'

De bijzondere instellingen daarentegen vormen niet een van de rechts-

persoon, waarvan zij uitgaan, te onderscheiden entiteit; de bijzondere univer-

siteiten en hogescholen bezitten geen eigen rechtspersoonlijkheid en kunnen

als zodanig niet in rechte worden aangesproken of verplichtingen aangaan.

Zou men bij de bijzondere instellingen willen spreken van een universitaire

gemeenschap, dan komt men onmiddellijk voor de vraag te staan wie daar

wel en wie daar niet toe behoren. Behoren, bijvoorbeeld, de bestuursleden

van de rechtspersoon, waar een bijzondere instelhng van uit gaat, en die eén

centrale plaats in de instelhng innemen nu wel of niet tot de universitaire

gemeenschap?

De rechtspersonen en de van haar uitgaande bijzondere insteUingen van

wetenschappelijk onderwijs zijn dus onafscheidelijk, zij vormen een onver-

breekbare eenheid. Is scheiding werkelijk onmogelijk? Ja, want wanneer een

bijzondere instelhng een duidelijk en juridisch onderscheiden geheel zou zijn,

dan komt men voor de vraag te staan wie zich nu eigenlijk kan beroepen op

de grondwettelijke vrijheid van onderwijs. Over wiens vrijheid spreekt men

dan? , wiens vrijheid moet worden gewaarborgd? Het is duidelijk, dat dit

alleen de rechtspersoon kan zijn. Inderdaad zijn daarom de rechtspersonen

en de van hen uitgaande bijzondere instellingen onafscheidelijk; dit recht-

vaardigt, dat de Stichting KU zich verzette tegen een splitsing van de struc-

tuurregehng in een structuurregehng en een bestuursreglement. De eigen aard

van de bijzondere instellingen brengt met zich mee, dat de universitaire ge-

meenschap rechtens ontbreekt.

III. 10. Verdere voorwaarden voor bekostiging

III. 10.1. De planning

Bij de invoering in 1960 van ontwikkelingsplannen en financiële schema's

hadden de bijzondere instellingen hun bezwaren tegen een dergelijk verkapt

toezicht op de uitgaven niet onder stoelen of banken gestoken.''^* In 1971

legde minister De Brauw een nog veel ambitieuzer plan op tafel. Van zijn

hand verscheen een Nota inzake verbetering van de planning van het post-

secundaire onderwijs in Nederland.'*^'' Deze nota werd spoedig gevolgd door

een voorontwerp van wet, houdende voorzieningen inzake de planning van

het onderwijs."*'* In een dertiental wetsartikelen werd voorzien in de in-

stelling van een Stuurgroep Postsecundair Onderwijs en 'een Onderwijs Plan-

495. Art. 34 lid 1 wet WO.

496. Ziepar. III.6.1.

497. Bijlagen bij de Handelingen II 1971-1972, no. 11583.

498. Rondgezonden bij brief dd. 14 juni 1972, DGW/AZW 223194.

183

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen