De vrijheid van het bijzonder onderwijs - pagina 225

IV.5.2. De vrijheid van inrichting als sequeel van de vrijheid van richting

De richting van een universiteit of hogeschool is van invloed op de inrichting

van het onderwijs. Om te beginnen verschilt de inhoud van het bijzonder

onderwijs van die van het openbare. In zijn meest elementaire vorm komt dit

tot uitdrukking in de opneming van het godsdienstonderwijs in het onder-

wijsprogramma van de confessionele bijzondere lagere en middelbare

scholen. Evenals bij deze beide onderwijsvormen is de richting ook voor het

bijzonder wetenschappelijk onderwijs echter meer dan alleen een addendum

op het openbaar onderwijs. De richting dient bij de onderscheiden vakken te

worden betrokken om aldus het gehele onderwijs te doortrekken.''^ Tussen

het onderwijs en de richting dient een bepaalde relatie te worden opgebouwd

of in stand gehouden.

Bij de opening in 1880 heeft Kuyper aangegeven op welke wijze de richting

de inrichting van het onderwijs aan de VU zou moeten bepalen.''^ Tot op de

huidige dag onderscheidt de inrichting van het onderwijs aan de VU zich van

de inrichting van het openbaar onderwijs.'^^ Men zou echter kunnen be-

togen, dat de vrijheid van inrichting van het onderwijs van de bijzondere in-

stellingen niet groter is dan die van de openbare. De wet WO noch de Grond-

wet hebben met zoveel woorden de vrijheid van inrichting erkend, slechts is

het zo, dat de wet de beide soorten instellingen ruimte en vrijheid heeft

gelaten om aan de hand van summiere omschrijvingen het wetenschappelijk

onderwijs nader in te richten.

Toch genieten de bijzondere universiteiten en hogescholen wel degelijk een

grotere vrijheid van inrichting dan de openbare instellingen. Dat is gebleken

bij de erkenning en bekostiging van de faculteiten der godgeleerdheid aan de

beide bijzondere universiteiten'^ en van de theologische hogescholen.'^^

Juist op grond van de richting van dit onderwijs in de godgeleerdheid heeft

de wetgever de bijzondere instellingen een grote vrijheid tot het inrichten van

het onderwijs in deze studierichting gegeven. De vrijheid van inrichting als

sequeel van de vrijheid van richting is hier dan ook in feite door de wetgever

erkend.

De consequentie van dit alles is, dat de bijzondere instelhngen ook voor de

toekomst de vrijheid zullen moeten behouden om ook op andere terreinen

het onderwijs anders dan het openbaar onderwijs in te richten. Dit zal tot

uitdrukking kunnen komen bij de instelling door de bijzondere universiteiten

en hogescholen van nieuwe studierichtingen of leerstoelen, die nauw met de

eigen aard van deze instellingen samenhangen.

131. Vgl. een artikel in Trouw dd. 18 juni 1977: 'De bijbel bij alle vakken betrekken',

naar aanleiding van de benoeming van een 'identiteitsbegeleider' door de Vereniging voor

Christelijk Onderwijs in Enschede.

132. 'Souvereiniteit in eigen kring', blzz. 33—34; zie par. II. 1.2.

133. Zie bijvoorbeeld mr. G.E. Langemeijer: 'Nogmaals Inleiding. Een vergelijkend

warenonderzoek', in NJB 1977, nr. 22.

134. Artt. 33bis en 33ter wet WO; zie par. 111.6.3.

135. Ziepar. II.5.4.

213

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen