Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Een blinkend spoor - pagina 65

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Een blinkend spoor - pagina 65

Beeld van een eeuw geschiedenis der vereniging voor wetenschappelijk onderwijs op gereformeerde grondslag 1879-1979

3 minuten leestijd

Op de VU-dagen ontmoetten

stad en platteland elkaar.

VU-dag te Vlissingen, 1966

Welnu dan, de liefde voor wetenschappelijk onderwijs,

dat uitgaat van Gods openbaring, heeft velen tot de Ver-

eniging gebracht, zoals zo dikwijls hefde ver-enigt. De

Vereniging is de concretisering, de vormgeving van die

liefde voor christelijk wetenschappelijk onderwijs. Op-

zettelijk is in het begin van dit hoofdstuk die eenheid

vooropgesteld. Wel is daarna de verscheidenheid in voor-

hoede en achterban aangetoond en zijn de onderschei-

dingen binnen de voorhoede ter sprake gekomen, maar

het uitgangspunt was toch de eenheid. Die eenheid is

zonder liefde ondenkbaar. Misschien is het, om begrijpe-

lijke argwaan weg te nemen, niet ondienstig hier even een

leidse hoogleraar aan het woord te laten, die zeker geen

supporter van de VU was. In de strijd in het begin van

deze eeuw voor erkenning verklaarde hij zich onbewim-

peld tégen erkenning van de VU, maar dat belette hem

niet oog te hebben voor de Hefde van het volk voor de

eigen universiteit:

En toch word ik trotsch op mijn volk als ik die lange lijsten

van bijdragen voor die inrichting zie, van bijdragen uit

waarlijk niet altijd gevulde beurzen. Men verstaat niets

van het karakter van den Nederlandschen Calvinist als

men denkt dat hij, slaafs gehoorzaam, zonder juist te

weten waarvoor, zijn penningske offert. Hij moge al de

regeling van de détails volgaarne aan de lieden die van

zulke zaken verstand hebben, overlaten, — waren alle Ne- let, wordt ervoor bewaard zich een té idyllisch beeld van

derlanders maar zoo wijs, — de beteekenis van het beginsel deze eenheid te scheppen, want de sociale grenzen waren

echter is hij zich volkomen bewust. De meening dat hij het altijd nog scherper dan wij denken, getuige b.v. de merk-

doet om in den hemel te komen, is df een domheid, of een waardige aansporing die ook nog jaren na 1895 gedaan

flauwiteit. Die lange lijsten van bijdragen zijn een onwrik- werd, dat bezoekers van de algemene vergadering logies

baar getuigenis van hetgeen de Nederlandsche burgerman bij vrienden der universiteit konden vragen „met opgave

offeren wil voor een hoog ideaal. van (hun) maatschappelijke positie", door welke opgave

De eenheid wordt ook binnen de Vereniging soms uit- al te groot geachte sociale gemeenzaamheid kon worden

drukkelijk gememoreerd. Zo wordt in het verslag van een voorkomen.

algemene ledenvergadering in Den Haag in 1895, waar- Maar in liefde voor de VU bleef men toch één, ook als de

aan een receptie verbonden was, aangeboden door enkele afstand tot Amsterdam heel groot werd. Al vóór dat jaar

aristocratische VU-vrienden als Elout van Soeterwoude, 1895 telde de Vereniging op Java één hd, in Suriname

Keuchenius, de beide baronnen Schimmelpenninck van eveneens, terwijl in Noord-Amerika en Zuid-Afrika zes

der Oye, de graaf van Bylandt en Thomassen a Thuessink begunstigers vermeld worden. En waar het de VU betrof

van der Hoop, vermeld dat daar — die beperking moet er beslist bij — overbrugde de hefde

. . . de grenzen wegvallen, die stand en geboorte, werk- vaak de niet geringe standsverschillen. Zo achtten Kuy-

kring en wetenschappelijke ontwikkeling tusschen men- per, Rutgers en Keuchenius in de moeilijke beginfase

schen trekken; men zag er den hooggeborene en hoogge- zich niet te voornaam om op pad te gaan om steun voor

leerde met den eenvoudigen landbouwer of dorpsschool- de VU te verwerven en in de moeilijke crisistijd van de

meester in vriendelijk gesprek. En dat in de residentie! jaren dertig probeerden directeuren, curatoren en pro-

Wie op de ietwat neerbuigende toon van deze woorden fessoren leden voor de noodlijdende VU te krijgen; ie-

61

WÊ^^^tiiidM^smmÉiiÊÊÊeÊSt

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 1 januari 1979

Publicaties VU-geschiedenis | 200 Pagina's

Een blinkend spoor - pagina 65

Bekijk de hele uitgave van maandag 1 januari 1979

Publicaties VU-geschiedenis | 200 Pagina's