Wetenschap en rekenschap - pagina 42

W J WIERINGA

bewaren van het calvinistische erfgoed. Na 1945 kon er meer gedaan worden op dit

terrein. De wereld werd geleidelijk groter en opener en kwam mede daardoor

dichterbij. Bovendien werd de universiteit zelf ook geleidelijk groter en daardoor

steeg mede het aantal docenten. Zo werd het mogelijk in 1950 te komen tot de

uitgave van een periodiek: „Free University Quarterly", die beoogde in het bui-

tenland meer bekendheid te geven aan de ideeënwereld van de Vrije Universiteit

op het gebied van wetenschapsbeoefening. Voorts stelden directeuren der Ver-

eniging reeds spoedig een aantal beurzen beschikbaar voor buitenlandse studen-

ten, terwijl daarnaast ook buitenlandse studenten op eigen kosten of met een

Fullbrightbeurs naar de Vrije Universiteit kwamen. Dit alles heeft er mede toe

bijgedragen, dat tussen 1950 en 1970 veel buitenlandse studenten met de univer-

siteit hebben kennis gemaakt en aldus hebben bijgedragen tot vergroting van

haar bekendheid buiten de grenzen.

Ter bevordering van de buitenlandse contacten werd bovendien in 1956 een

Commissie Buitenland ingesteld, die een broedplaats werd van plannen voor het

buitenlandse beleid der universiteit. Het beleid met betrekking tot het buitenland

wordt sinds 1972 bepaald door de Universiteitsraad, die thans wordt geadviseerd

door een in 1978 nieuw ingestelde commissie.

Inmiddels kwam in wereldverband de problematiek van de ontwikkelingslanden

steeds meer in de belangstelling te staan. Daarop haakte de Vrije Universiteit in

door in 1961 een senaatscommissie in te stellen voor de ontwikkelingsgebieden.

Deze suggereerde, dat de universiteit vooral zich moest inzetten tot dienstverle-

ning aan en samenwerking zoeken met christelijke instellingen van wetenschap-

pelijk onderwijs in deze gebieden en dit te realiseren mede met behulp van

zendingsinstanties.

Ook de commissie Meynen bezon zich op de taak der universiteit met betrekking

tot de ontwikkelingslanden. Zij vroeg zich daarbij af, hoe de Vrije Universiteit zich

ten dienste kon stellen aan academici, die in ontwikkelingslanden werkzaam

wilden zijn en hoe de universiteit zelf in deze gebieden kon meewerken aan

wetenschappelijk-culturele ontwikkeling in christelijke zin. Daarom zou een apart

centrum goede diensten kunnen verrichten. Het is daartoe al spoedig gekomen: als

eerste universiteit kreeg de Vrije Universiteit een apart bureau buitenland.

Naderhand zou de Universiteitsraad ook grote aandacht schenken aan hulpver-

lening in het buitenland. In 1975 besloot deze, dat de Vrije Universiteit in dit

verband voorshands haar buitenlandse activiteiten in de eerste plaats zou richten

op de ontwikkelingslanden. Tegelijk werd ook tot een andere opzet besloten.

Terwijl voorheen geregeld hulp werd verleend aan instellingen en organisaties in

een groot aantal landen, zoals Indonesië, Pakistan, Zaïre, Zuid-Afrika, Botswana,

Lesotha, Ghana, Suriname en Vietnam, zou voortaan het beleid geconcentreerd

worden op een beperkt aantal instellingen, waarmee kon worden samengewerkt in

projecten, die een onderdeel vormden van een gezamelijk beleidsprogramma, dat

gericht was op het belang van het ontwikkelingsland.

Voor de uitvoering van al deze activiteiten stelde de Vrije Universiteit formatie-

38

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen