Gesprekken over honderd jaar Vrije Universiteit - pagina 131

ook hoog oplaaien. Dat is de wet die straks alle regelingen

ten behoeve van het universitair onderwijs zal samenbren-

gen en ook de W.U.B, zal vervangen. Dat minister Pais op

bepaalde punten het experiment mislukt acht, is juist.

Maar door daarop een te zwaar accent te leggen, vergeet

men dat diezelfde minister Pais van mening is dat het

verschijnsel inspraak niet mag worden teruggedraaid.

Daarom geloof ik dat met behoud van goede elementen uit

de wet van vandaag —de medezeggenschap van perso-

neel en studenten en wetenschappelijke staf, en niet te

vergeten vanuit de maatschappij — behouden moet blij-

ven; en dat kan ook, indien alle geledingen bereid zijn in

het bestuursproces deskundige inzet te leveren, wanneer

ieder bereid is zich loyaal en collegiaal op te stellen, met

Paulinische bescheidenheid zich solidair toont en ondoel-

matig noemt wat ook ondoelmatig is."

Hoe heeft u doelstelling en grondslag van de Vrije

Universiteit in de universiteitsraad ervaren?

„In mijn tijd als raadsvoorzitter speelde de vraag naar de

betrokkenheid van raadsleden bij de doelstelling van de

V.U. een grote rol: moeten ze instemmen? Of mogen we

met minder genoegen nemen?

De discussies die daarover in 1972 zijn gevoerd vullen een

dik dossier. Daaruit licht ik één niet onbelangrijk element:

omdat studenten de ondertekening van de V.U.-doelstel-

ling soms ervoeren als het afleggen van een belijdenis, is

gezocht naar een andere weg. En die is gevonden door met

elkaar — en ik beschouw dat als een zeer positieve zaak —

af te spreken dat,,voldoende" is indien raadsleden zouden

verklaren — hetzij op basis van instemming met, hetzij op

basis van kennis van die doelstelling — maar dan toch

verklaren dat zij naar hun vermogen in de geest van die

doelstelling te werk zullen gaan. Deze afspraak is toen

reeds door alle partijen aanvaard, juist omdat er een

positieve geest uit sprak. Eerst diverse jaren later is deze

zogenaamde bereidverklaring echt een punt van discussie

geworden, namelijk in het kader van de discussies over de

verenigbaarheid van het ondertekenen van deze verklaring

én het lidmaatschap van de Communistische Partij Neder-

land.

Die discussie, in 1976 gevoerd in een bestuursorgaan als de

universiteitsraad, kon niet anders dan een formeel karak-

ter dragen. En dat was voor velen onverteerbaar. Want het

127

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen