Wetenschap en rekenschap - pagina 156

I. A D I E P E N H O R S T

delijkheid dat op hem de gehele revisie zou vastlopen, teruggeschrokken. Hij wilde

wel beslissingen nemen maar moest hun draagwijdte weten en dan aarzelde hij

niet. Hoewel de Duitsers niet wilden dat hij zijn werkzaamheden als docent in 1941

zou aanvangen, ging hij gemoedereerd zijn gang en later dook hij uit hoofde van

zijn officiersschap bij de Landmacht onder, zulks al even kalm. In de faculteit

zocht hij insgelijks rustig zijn weg ofschoon hij terdege wist wat hij wilde. Uiterst

secuur, gesteld op helderheid, heeft hij door zorgvuldig onderricht binnen de

muren en naar buiten met annotering van arresten en een aantal voordrachten

optredend de notariële opleiding aan de academie levenskracht geschonken. Dat

zij heden volwaardig is zou hem voldoening hebben geschonken.

Van Wijk werd vervangen door P. de Haan (1927), die benoemd voor het admi-

nistratief recht wat later met grondgebruikrecht werd aangevuld in 1974 zonder

redevoering het desbetreffende ordinariaat aanvaardde om het in 1978 te laten

omzetten in een extra-ordinariaat voor het grondgebruikrecht, daar hij terug-

keerde naar de Technische Hogeschool te Delft, waar hij ook vandaan was geko-

men als hoogleraar; hij had er in 1962 geïnaugureerd over Kadaster. Gelijk bij vele

specialisten het geval is, bestond bij hem geen geneigdheid de betekenis van dit

terrein te onderschatten. Omvattende studie — gepaard aan een fikse organisato-

rische activiteit — resulteerde in de publicatie van adviezen zo over de Coördinatie

van de administratieve wetgeving inzake onroerend goed en over operationele ge-

biedsaanwijzing alsmede in het verschijnen van het handboek Bestuursrecht en

Sociale Rechtsstaat, Instrument en Waarborg (1979).

Met bruuske energie heeft hij op de wagen van het grondgebruikrecht, waarvoor

hij met bekwaamheid medewerkers gespannen had, een aantal functionele vakken

geladen, welke op hun beurt dwarsdoorsneden waren van publiek- en privaatrecht

naar bepaalde maatschappelijke functies die betrekking hielden op het onroerend

goed, op de grond met alles wat daaraan verbonden is of op de ruimte. Het

heroptreden als ordinarius te Delft waar een zeldzame rechtsdiscipline de vleugels

breder kan uitslaan dan aan een veelsoortige juridische opleidingen tellende

rechtsgeleerde faculteit mogelijk is, getuigt van het vernuft om geregeld uitbrei-

dingsmogelijkheid voor eigen terrein van de wetenschap te vinden; de Koninklijke

Academie van Wetenschappen waardeerde zulks.

Sedert 1974 is J. Remmelink (1922) aan de faculteit als buitengewoon hoogleraar

voor strafrecht en strafprocesrecht verbonden. Hij had na zijn rechtenstudie in

Utrecht, waar hij in 1951 promoveerde op het proefschrift Onbevoegde uitoefening

van beroepen in het Nederlandse strafrecht, toetreding tot de staande magistratuur

gekozen, was daarna enkele jaren te Groningen als ordinarius werkzaam

(1963-1968) om vervolgens in Den Haag het ambt van Advocaat-Generaal bij de

Hoge Raad te aanvaarden. Man van bewonderingswaardige werkkracht, slaagde

hij erin om tegelijk het extra-ordinariaat te vervullen alsof hij gewoon hoogleraar

was. Ook vond hij tijd om van Noyon-Langemeijer: Het Wetboek van Strajrecht

152

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen