Wetenschap en rekenschap - pagina 92

J VEENHOF

gistingsproces en van de druivenoogst?* Zijn leerling en opvolger T. Baarda, zegt

hierover het volgende: „Voor mij, maar ik weet dat het voor velen opgaat, is hij

degene geweest die het isolement van de 'gereformeerde exegese' heeft doorbro-

ken. Zoals hij ook op andere terreinen het vanzelfsprekende weersprak, grenzen

verlegde en weerbarstige barrières doorbrak, zo deed hij dat ook op het gebied van

de exegese van het Nieuwe Testament. Kerk, noch dogma konden bij voorbaat de

uitkomst van het lezen van teksten bepalen. De tekst zelf, met al wat erin of

erachter steekt, moet de kans krijgen om het woord te nemen. Dat betekent dat de

tekst in zijn historische bepaaldheid, en dus ook in zijn historische beperktheid,

ernstig moet worden genomen. Dat impliceert aan de ene kant een oproep tot close

reading, aan de andere kant een appèl aan de lezer om serieus kennis te nemen van

de literatuur en de geschiedenis van de Umwelt van het Nieuwe Testament, om zo

de teksten als het ware in perspectief te zien. Dat de consequenties op deze wijze

verstrekkend konden zijn, dat beseften we steeds duidelijker. Het grote voordeel

van de aanpak die Schippers ons leerde was dat we werkelijk voluit konden ingaan

op wat nieuwtestamentici als Bultmann en Kasemann aan de orde stelden, zonder

dat we daarbij de behoefte hoefden te kweken om bij de aanvang, óf aan het eind,

de apologetiek te hulp te roepen in ons ambachtelijk bezig zijn."" Hoe Schippers

vanuit de analyses van de teksten een weg baande naar het verstaan van de

boodschap ervan blijkt uit zijn boek over de gelijkenissen.

De opvolger van J.H. Bavinck werd J. Verkuyl (geb. 1908). Evenals zijn leermees-

ter had hij een lange staat van dienst in de zending achter zich toen hij zich aan de

V.U. verbond. Reeds voor de oorlog werkte hij als studentenpredikant onder de

aziatische studenten in Nederland. In 1940 ging Verkuyl als zendeling naar Indo-

nesië. Bij de politieke omwenteling die zich aldaar na de tweede w.ereldoorlog

voltrok trad hij naar voren als een krachtig pleitbezorger van de erkenning van de

onafhankelijkheid van de nieuwe staat Indonesië. In 1949 werd hij secretaris van

de Interkerkelijke Lectuurdienst in Djakarta en docent aan de Theologische Ho-

geschool aldaar. Vanaf 1954 was hij hoogleraar aan deze Hogeschool en tevens

aan de Christelijke Universiteit in Djakarta. In 1963 keerde hij naar Nederland

terug en aanvaardde de post van algemeen secretaris van de Nederlandse Zen-

dingsraad. Kort daarna benoemde de V.U. hem tot buitengewoon hoogleraar. Van

1968 tot aan zijn emeritaat in 1978 was hij gewoon hoogleraar."

Verkuyl wist zich in bijzondere zin leerling van J.H. Bavinck en van Hendrik

Kraemer. Bavinck was zijn leermeester en voorganger. In Kraemer boeide hem de

theologia oboedientiae, de theologie der gehoorzaamheid. De innerlijke eenheid

van geloof en gehoorzaamheid, van woord en daad, van missiologie en missionaire

dadendrang, van oecumenische inzichten en oecumenische gedragingen — dat is

het waarin Verkuyl graag diens leerling wilde zijn en ook metterdaad zijn navolger

is geworden.'* In zijn academische werk en in zijn ontzagwekkende overige arbeid

in kerk en samenleving was Verkuyl gegrepen door het centrale bijbelse motief

van het koninkrijk van God dat in Christus gestalte wil aannemen in onze wereld.

88

i,nl»ö^'^*6¥.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen