Een vrije universiteitsbibliotheek - pagina 120

De huisarts, die eens aarzelde zijn vrouw na een galaanval wel of niet in

een ziekenhuis op te nemen, vatte hij bij de revers en sprak de gedenk-

waardige woorden:

- U zet door, of ik zet door!

Gezagsgetrouw, maar geen zacht ei. Binnen ,zijn plaats' wist hij toch zijn

persoonlijke vrijheid te scheppen.

In een tijd van onkostendeclaraties en auto's-van-de-zaak verzocht de

heer Waterham de bibliothecaris om een dienstfiets. Als een kind kreeg het

vervoermiddel zijn wekelijkse schoonmaakbeurt.

Een tijdelijk hulpje, dat zich met dit rijwiel door het magazijn voortbe-

woog, de boeken al peddelend uit de rekken sleurend en tot achter de

uitleenbalie voorreed — riep hij vaderlijk tot de orde. Binnen autoritaire

structuren bleek overleg mogelijk.

Eens vertelde hij me dat hij weer met zijn jongens had gedold. Bij wijze

van grap had hij ze door de deur heengedrukt, die van onder tot boven

openspleet.

In zijn jeugd had hij bij een smid gewerkt. Moeiteloos nam hij een kachel

op zijn rug en bleef halverwege de trap staan praten.

Eenvoudig, helder van geest. Daarom was hij ook zo'n rotsvaste vader

voor zijn kinderen. Het generatieconflict is hem — onschuldige! — voor-

bijgegaan. Een edel mens.

Jarenlang was hij ouderling van de gereformeerde kerk. En jongeUng

van hart.

Het jaar van zijn dood heeft hij nog een reis naar zijn geëmigreerde zoon

in Canada gemaakt. Op de bibliotheek kwam hij er nog over vertellen.

Enkele weken later werd hij plotseling — als Henoch — „weggenomen".

De laatste jongen uit het magazijn.

September-oktober, 1979

104

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen