Wetenschap en rekenschap - pagina 277

BIOLOGIE

antwoord gebruik van natuurlijke hulpbronnen. Daarom zijn ook veel biologen

actiefin zaken van natuurbescherming, natuurbeheer en natuureducatie.

Dit leidt tenslotte naar een laatste opmerking. De biologische wetenschappen

hebben enerzijds bijdragen gegeven aan het vergroten van de voedselproductie en

zo aan het verbeteren van de situatie van de mens, doch anderzijds, en in toene-

mende mate, gewaarschuwd tegen de verwoesting van de natuur, daarbij wijzend

op de unieke positie van de mens. Enerzijds werkten zij, via meer voedsel en

verlaging van het sterftecijfer van de mens, mee aan de explosie van de menselijke

populatie, terwijl zij anderzijds op het gevaarlijke karakter hiervan wezen. Zo is de

biologie tegenwoordig nauw betrokken bij vele van de kardinale problemen van

de mensheid: voedselvoorziening, aantallen mensen, kwetsbaarheid van het mi-

lieu en conflicten tussen individuen en tussen groepen van mensen (gedrag).

Uit dit overzicht blijkt duidelijk dat de huidige biologie een zeer groot veld

bestrijkt. Toen aan de Vrije Universiteit de opleiding van biologen begon, moesten

daarom duidelijke keuzen worden gedaan.

3.2. De historische ontwikkeling

Nadat, in 1950, de subfaculteit der biologie werd opgericht, beperkte het eerste

onderzoek zich vrijwel geheel tot de experimenteel biologische onderdelen: de

plantenfysiologie (L. Algera) en de experimentele dierkunde (J. Lever). De derde

docent (J.J. Duyvené de Wit) vertrok binnen enkele maanden naar Zuid-Afrika.

Aan de meer beschrijvende richtingen van de biologie werd voornamelijk in het

onderwijs, en gedurende excursies en werkkampen aandacht gegeven.

L. Algera ging onlangs met emeritaat en werd opgevolgd door R. Kraayenhof

(1978).

In de tweede helft van de jaren vijftig maakte de subfaculteit een eerste fase van

groei door. Daarbij werd speciaal aanvulling gezocht in op veldwerk en op het

milieu betrokken onderdelen van de biologie. Docenten werden aangesteld voor

de plantensystematiek (M. Vroman, 1955), diersystematiek en zoögeografie (K.H.

Voous, 1955), plantenoecologie (L.W. Kuilman, 1957) en dieroecologie (L. Vlijm,

1958). L.W. Kuilman is inmiddels opgevolgd (1973) door W.H.O. Ernst, en K.H.

Voous door C. Wilkinson (1978).

In een latere groeifase werd het terrein van de moleculaire biologie uitgebouwd, in

nauwe samenwerking met de subfaculteiten der scheikunde (R.J. Planta, 1963) en

der natuurkunde (Joh. Blok, 1963). Dit blijkt uit de benoemingen in de microbio-

logie van A.H. Stouthamer (1963), en in de genetica van H.J.J. Nijkamp (1972) en

F.K. de Graaf (1978). Ook was van uitbouw van de reeds aanwezige richtingen

sprake: diermorfologie (L.J. Antheunisse, 1962), experimentele dierkunde (J.

Joosse, 1966), histologie (H.H. Boer, 1966), neurofysiologie (T.A. de Vlieger, 1967)

273

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen