Wetenschap en rekenschap - pagina 78

J. VEENHOF

der de oudtestamentici af. Maar tot dusver was de wetenschappelijke verant-

woording van deze positiekeuze voor haar een ongelooflijk zware taak. Door deze

tij kentering treedt echter in de situatie verandering in. „Waar zich van alle zijden

de oppositie tegen de heerschende school gelden doet, zal onze stem niet langer

klinken als van een eenzamen vogel over de wijde vlakte." De tij-kentering stelt de

gereformeerde theologie intussen ook de eis om zich met volle energie te werpen

op de oudtestamentische problemen. Nu op het gebied van de oudtestamentische

wetenschap een nieuwbouw aan de gang is, moeten wij trachten „daarin een door

ons gewenschte teekening te brengen."'

Aalders accentueerde toen reeds — en hij zou dat al die jaren blijven doen — dat

het de taak en roeping van de gereformeerde theologie is haar eigen weg te gaan.

De gereformeerde beoefening van de oudtestamentische wetenschap heeft z.i.

haar krachten vooral te wijden aan de bestudering van het begrip en de geschie-

denis der openbaring.^

In navolging van Kuyper betitelt Aalders de inleidingswetenschap, die de wording

van het Oude Testament onderzoekt, als canoniek. Dit vak wil Aalders beoefenen

vanuit het „geloofsstandpunt" — hij vindt het een eis van echte wetenschappe-

lijkheid daaraan openlijk uitdrukking te geven — dat aan de Schrift onfeilbaarheid

en goddelijke autoriteit toekomt.' Intussen is het Woord Gods toch door mensen-

handen geschreven. De auctor primarius nam auctores secundarii in dienst.

Daarom is het de taak van de canoniek „zo ver en zo goed als dit mogelijk is een

onderzoek naar de werking zowel van den Goddelijken als van den menselijken

factor in te stellen".^ De daarbij te volgen methode wil hij wel historisch, maar niet

historisch-kritisch noemen. In het historische ligt het kritische reeds opgesloten;

opzettelijke toevoeging van „kritisch" bevordert „de hypertrophic van de kri-

tiek".' In deze standpuntbepaling sluit Aalders duidelijk bij Kuyper aan en stemt

hij met Grosheide overeen.

In zijn vele exegetische werken — commentaren en monografieën — gaat Aalders

vanuit zijn apriori uitvoerig in op literair-historische vragen. In verhouding daar-

mee krijgt het „theologisch", wil men: het kerygmatisch gehalte van de teksten

minder accent.Wanneer hij op theologische vragen ingaat, fungeert de gerefor-

meerde dogmatiek, m.n. die van Kuyper, veelal als kompas en norm. Ook daarin

staat Aalders naast Grosheide. Als er verschil is, ligt dit hierin, dat Aalders soms

exacter argumenteerde en formuleerde, terwijl Grosheide de stof levendiger pre-

senteerde. Evenals Grosheide heeft Aalders veel energie geïnvesteerd in de tot-

standkoming van de nieuwe Bijbelvertaling.'"

In 1922 werd H. Bavinck opgevolgd door diens leerling V. Hepp( 1879-1950).

Reeds in zijn proefschrift had Hepp zich doen kennen als een man, die het

vermogen bezat de vraagstukken systematisch aan te vatten en met scherpzinnig

opgezette redeneringen daarvoor een oplossing af te bakenen." Het thema van zijn

dissertatie — het algemene getuigenis van de Heilige Geest — heeft Hepp blijvend

geboeid. Het vormt een karakteristiek bestanddeel van zijn denken. Daarom volge

74

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen