Een vrije universiteitsbibliotheek - pagina 338

het was nog vaak ,liefdewerk', onbezoldigde arbeid dus, en er werd wel

eens smalend van ,damesevangelisatie' gesproken, maar er werd althans

iets gedaan en er kwamen mogelijkheden om totnogtoe ongebruikt talent

te benutten. Elisabeth had graag diacones willen worden, schrijft ze

(11-5-81). Daar is het niet van gekomen. Wel heeft ze een tijd gewerkt bij

haar tante, mevrouw De Haan, die in haar huis te Utrecht onderdak gaf

(geheel kosteloos!) aan zendelingszoons, die voor hun schoolopleiding

naar Nederland gezonden waren. Ze heeft dit werk met plezier gedaan, al

viel het haar niet altijd mee, en ze heeft het in haar brieven wel over „mijn

jongens". Ongemerkt deed ze zo heel wat ervaring en mensenkennis op.

Julius Esser zou ervan profiteren!

De briefwisseling

Het eerste briefje van Elisabeth aan Julius, een bedankje voor een geleend

boek, dateert van 13 november 1871. Bovenaan schrijft ze: „Ps. 27:14".

Daar staat in de Statenvertahng; Wacht op den HEERE, zijt sterk, en Hij

zal uw hart versterken, ja, wacht op den HEERE. Haar latere brieven

zullen bijna één voortdurende uitwerking zijn van dit thema.

Van regelmatige correspondentie is echter pas sprake als Julius op het

punt staat naar Indië te vertrekken. Hij heeft van toen af al haar brieven

bewaard en de velletjes keurig genummerd, ongeveer 650 bladzijden, zodat

we kunnen constateren dat het overgrote deel behouden gebleven is. Ze

lopen van april 1879 tot 15 januari 1887. Elisabeth is Julius' brieven

blijkbaar eerst later gaan bewaren. De oudste is van 10 oktober 1880 en de

laatste van 31 mei 1883. Waarschijnlijk zijn er dus later brieven verloren

geraakt. Toch omvat Julius' correspondentie nog bijna 300 bladzijden.

Het initiatief tot de briefwissehng is van Julius uitgegaan. Hij wilde „de

vrouw leren kennen" (totnogtoe had hij alleen maar een paar ongelukkige

liefdes achter de rug) en per brief allerlei vraagstukken met haar bespre-

ken. Elisabeth heeft eerst wel geaarzeld op dit ongebruikelijk voorstel in te

gaan. „Daar zit ik nu weer met uwe vragen. Er zijn er die mij verlegen

maken" (het ging over ijdelheid bij de vrouw) (8-6-79). En haar brieven

beginnen voorzichtig met: Waarde Juul, of: Lieve vriend.

Maar al op 27-7-79 schrijft ze: „Al voortgaande kreeg ik er plezier in

omdat ik bemerkte al gevende zelf te ontvangen" en ze belooft Julius ook

in Indië te zullen schrijven. „Ik stelde mij in uwe plaats en verbeeldde mij

hoe heerlijk ik het zou vinden in mijne eenzaamheid brieven, veel brieven

te krijgen uit Holland" (27-11-80). Haar aanvankelijke schroom om te

corresponderen met „een geleerde doctor in de Theologie en de medicij-

nen" (27-11-80) maakt plaats voor de overtuiging dat, als het hart maar op

de rechte plaats zit, „de uitingen ervan toch nog zoo heel dwaas niet zullen

zijn" (27-7-79). En inderdaad, haar fijngevoeligheid en oprechte idealisti-

sche vroomheid zouden ruimschoots goedmaken wat ze soms aan logische

argumenten tegen Julius' pessimistische redeneringen tekort kwam. Julius,

322

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen