Gesprekken over honderd jaar Vrije Universiteit - pagina 51

academische jaar 1979-'80 op 3 september jl., waarvan de

kern in het VU-Magazine van oktober 1979 is afgedrukt,

gewezen op de verruiming van het bestaan als universiteit

door de buitenlandse contacten.

Dat buitenland bevat overigens ook nog andere contacten.

We kunnen er als V.U. trots op zijn dat we drie heel

uitgebreide en langlopende programma's hebben in In-

donesië en in Zuidelijk-Afrika. Dat zijn programma's die

ontzettend veel voorbereiding hebben gekost en nog steeds

een hele grote inspanning vergen. Het zijn géén projecten

waar je meteen de krant mee haalt, daarvoor duren ze te

lang. Met de vertegenwoordigers van de instellingen waar-

mee wij zo'n programma uitvoeren heb ik ook een paar

keer contacten gehad.

Nu moet een rector zich begrijpelijkerwijs niet beperken

tot gesprekken met buitenlanders, ook niet tot gesprekken

met alleen bestuurders van de universiteit. Het is me wat

tegengevallen hoeveel tijd ik had om met individuele per-

sonen gesprekken te voeren. Soms lukte dat, je leerde een

heleboel mensen aan de V.U. kennen, en met een stel kunje

op de vreemdste momenten heel leuk praten: met studen-

ten, met leden van het personeel, en noem maar op. Maar

het is onvermijdelijk dat zulke contacten georganiseerd

worden, met andere woorden, de studenten die je ontmoet

zijn meestal „bestuursleden". De leden van het personeel

zijn dat gewoonlijk ook.

Erg leuk heb ik gevonden toen we een avond voor buiten-

landse studenten hebben georganiseerd. Dan merk je

hoeveel „buitenlanders" op de V. U. aanwezig zijn. Op zo'n

avond kun je goed praten met bijvoorbeeld iemand uit

Roemenië, die het heerlijk vond om drie maanden aan de

V.U. te studeren en van zijn vrijheid te genieten. Daarte-

genover stond dan een student van wie je de indruk kreeg

dat hij ook die avond eenzaam rondliep.

Bepaalde activiteiten heb ik weinig verricht, namelijk

allerlei manifestaties en recepties buiten de universiteit

aflopen. Als je een beetje je best doet, kunje elke week wel

een paar van die gebeurtenissen meemaken. Uit tijdgebrek

én omdat ik niet altijd de zin ervan inzag, heb ik ze vaak

laten lopen.

Je merkt al dat ik aan een evaluatie van mijn eigen

rectoraat bezig ben. Er blijft altijd een spanning tussen wat

je als rector doet en watje vindt datje moet doen. Om een

voorbeeld te geven, ik zei het al geloof ik, ik ben te weinig

op de factulteiten geweest. Door tijdgebrek laat je je te veel

47

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen