Wetenschap en rekenschap - pagina 144

I A DIEPENHORST

van Struycken en P.S. Gerbrandy wilde Okma de taak van de burgerlijke rechter

verruimen, maar de praktijk zou een andere weg kiezen. Het oeuvre was weinig

omvangrijk, ofschoon er niet enkel gewekte, integendeel ook ingeloste beloften

waren.

Okma moest een affabel man heten, die geweldig voor zich kon innemen; als hij

wilde was hij moeilijk te weerstaan, een wonderlijke aantrekkelijkheid uitstralend.

Hij bezat ook een ruime mate van wijsheid, die hij vervat vaak in enige humor met

rustige verzekerdheid bracht. Hoe vreemd ook: hij kon, in zijn laatste levensjaren

waarschijnlijk veel erger dan buitenstaanders merkten, gehinderd door zijn slo-

pende kwaal, tegelijk afstoten, hard zijn, van anderen het bijna onmogelijke

vergen, een eigenzinnige houding aannemen en heftig uitvallen, geheel aan een

voor buitenstaanders grillig handelen toegevend. Echter, al ontbrak de harmonie,

hij heeft velen geboeid en de faculteit binnenskamers bemiddelend en op lande-

lijke juridische bijeenkomsten met gezag vertegenwoordigend mee gebouwd.

W.F. de Gaay Fortman (1911) was na zijn studie in de rechten aan de Vrije

Universiteit in 1936 gepromoveerd over De onderneming in het arbeidsrecht. Hij

aanvaardde een departementale carrière beëindigend, zijn jongere tijdgenoten te

hulp komend, het ambt met een rede over Herziening van het echtscheidingsrecht

in 1947. Hij was rector magnificus in 1962/1963 en zijn rectorale oratie handelde

over Het geheim van het recht. Hij trad opnieuw als rector op in de jaren 1965-1972.

Van 1973 tot 1977 beheerde hij in het kabinet Den Uyl het departement van

Binnenlandse Zaken. Voordien was hij wel voor een portefeuille aangezocht (in

1948), belast met de formatie van een ministerie (1958), of ook gevraagd om een

gouvernementele breuk te helen (1960). Hij was lid van de Sociaal Economische

Raad en van de Eerste Kamer, dit laatste gedurende de periode 1960-1973 en

sedert 1977. In 1965 was hij lid van de Europese Commissie voor de Rechten van

de Mens. Ook heeft hij deel uitgemaakt van het Europees Parlement (1977-1979).

Geheel afzonderlijk van dit alles staat het Kamerheerschap in buitengewone

dienst van Hare Majesteit de Koningin, staat de grote activiteit ten behoeve der

christelijke sociale beweging ontwikkeld, een hoogtepunt in het presideren van het

derde Christelijk sociaal congres vindend (1948); staat de steun aan de oecumene

der kerken uit de overtuiging dat zij ten diepste één zijn. Volledigheidshalve zij

vermeld, dat het afscheidscollege in 1979 gegeven werd, het feitelijk verlaten van

de faculteit in 1973 bezegelend, over Rechtsstaat en terrorisme.

Niet enkel de veelzijdigheid van wat gedaan werd, ook de zelfstandigheid die erbij

betracht werd trekt de aandacht. De natuurlijke aanleg was ongetwijfeld — hoe

zou het anders bij iemand, die zich aan het Réveil verwant voelde — individualis-

tisch; het innemen van een uitzonderingspositie druiste niet tegen de eigen aard in.

Aan sommige andersdenkenden werd op geestverwanten prikkelende wijze een

hommage gebracht. Het soms uitdagend kiezen voor een bepaalde mening

strookte met een markant, een tikje eruptief karakter. Het duidelijk openstaan

voor anderen werd in het besef van een enkele door bepaalde wat patricisch

140

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen