Een vrije universiteitsbibliotheek - pagina 134

Een moeilijkheid die hierbij overwonnen moest worden was de verhou-

ding van de bibliotheek tot de faculteiten, en wel met name die faculteiten

die vanouds een groot aandeel hadden gehad in het beheer van hun

faculteitsbibliotheek. Er bestond wel een universitaire bibliotheekcom-

missie, maar deze had te weinig gezag om de belangen van de faculteiten

tegenover de bibliotheek te behartigen. Toch, ondanks alle moedige en

overmoedige pogingen van de kant van de bibliotheek om haar eigen

(wetenschappelijke) autonomie te benadrukken, moest er recht gedaan

worden aan het dienstverlenend karakter van de bibliotheek. Werkelijk

goede overlegorganen op facultair niveau, waarin ieders competentie

nauwkeurig was omschreven, ontbraken echter in de meeste gevallen. Dat

dit niet tot conflictsituaties tussen faculteiten en de centrale bibliotheek

heeft geleid is te danken aan de zelfstandige brugfunctie van de weten-

schappelijke bibliotheekmedewerker en zijn afdehng. Hij vormde als be-

heerder van de afdelingsbibliotheek voor het verwerven en ontsluiten van

de collectie de schakel tussen faculteit en bibliotheek.

In de jaren zestig werd de wetenschappelijke staf sterk uitgebreid.

Hiermee werd het probleem actueel welke plaats dit wetenschappelijk

personeel had binnen de organisatie van de bibliotheek. Een oplossing

werd vooral bemoeilijkt doordat lang, al te lang, vastgehouden werd aan de

theorie van de lijn-staforganisatie. Omdat de wetenschappelijke biblio-

theekmedewerkers moeilijk inpasbaar waren in een stringente hiërarchi-

sche lijnorganisatie, leek binnen een dergelijk organisatiemodel voor hen

uitsluitend een staffunctie te zijn weggelegd. Duidelijk vindt men deze

opvatting verwoord in het artikel dat het toenmahge Hoofd van de interne

dienst G. de Vries in het tijdschrift Open publiceerde.^ In deze gedachten-

gang ging men echter voorbij aan de praktijk, waarin de w.b.m. tevens

bestuurder, nl. hoofd van de afdelingsbibliotheek, is en waarin biblio-

theektaken niet stringent te scheiden zijn in wetenschappelijke en biblio-

theektechnische taken. Een oplossing die uitging van de werkelijke func-

tionele plaats van de wetenschappelijk bibhotheekmedewerker werd pas in

een later stadium van de bestuurlijke ontwikkeling aanvaard.

Een ander probleem vormde de besluitvorming: met name in de jaren

1968-1972 bleek de beshssingsprocedure binnen de bibliotheek moeilijk-

heden op te leveren, omdat de bevoegdheden van de adviserende colleges

niet duidelijk waren omschreven. Die colleges bestonden toen uit de

Hoofden van Dienst — een losvaste bijeenkomst van belangrijke, voorna-

melijk bibliotheektechnische functionarissen —, de Wetenschappelijke

staf, en — als vrucht van de democratiseringsbeweging — de Bibliotheek-

raad. Zo'n situatie biedt natuurlijk alle mogelijkheden voor een praktisch

en doeltreffend verdeel-en-heers optreden van de leiding. Echter ook bin-

nen de leiding, destijds uitgeoefend door de bibliothecaris, de plaatsver-

vangend bibhothecaris en het Hoofd interne dienst, waren de onderlinge

bevoegdheden niet voldoende omschreven. Het enige dat onomstotelijk

vast stond was de juridische poot van de bibliothecaris.^"

118

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen