Een vrije universiteitsbibliotheek - pagina 174

hanteerbaarheid wint door het weglaten van details. Maar hier gaat het om

zulke wezenlijke details dat zonder meer van een omissie kan worden

gesproken. Het systeem is niet compleet.

Ook kan kritiek geuit worden als het gaat om het relatieve belang dat aan

de onderscheiden elementen is toegekend en dat tot uitdrukking is ge-

bracht in de plaats die zij in het schema gekregen hebben. Zo lijkt het mij

dat de plaats van de bibliotheek in het geheel toch een te grote afstand tot

de gebruiker/ontvanger vertoont, althans indien wij ons een communica-

tiesituatie voorstellen waarin universiteitsbibliotheken betrokken zijn.

Voor deze is het immers dagelijkse praktijk dat er een onmiddellijk contact

(over kleine afstand) met een grote schaar gebruikers bestaat. Het gaat

daarbij meestal om een ander type gebruikers dan waar Neubauer c.s.

vanuit gingen. Het lijkt erop dat een model van het systeem vrij sterk

afhankelijk is van het type gebruiker dat als uitgangspunt genomen wordt.

Voor N. was dat het type in „Forschung und Entwicklung". Dit verklaart

ook de vooraanstaande plaats in hun model van een lAC en van de

documentatie als zelfstandige elementen of kanalen.

Verplaatsen wij ons in een model met de gebruikers uit de sfeer van

universiteiten als uitgangspunt, dan blijkt dat model er op essentiële pun-

ten anders uit te zien. Vooralsnog is mijn conclusie dat een universeel

model van het systeem van wetenschappelijke communicatie slechts kan

bestaan uit enkele zeer gegeneraliseerde elementen en hun onderlinge

relaties. Afhankelijk van het type participanten kan pas tot verdere de-

taillering worden overgegaan. Zelfs binnen de wereld van universiteit en

hogeschool moet al met uiteenlopende categorieën van participanten re-

kening worden gehouden, categorieën die elk hun eigen communicatiege-

drag vertonen. Niet alleen is er wat dit betreft een aanmerkelijk verschil

tussen studenten in een leersituatie en stafleden in een situatie van zelf-

standig onderzoek (al dan niet onderwijsgebonden), er is wellicht een nog

groter verschil tussen de vertegenwoordigers van uiteenlopende vakgebie-

den. Kan men in het algemeen stellen dat de communicatiesituatie in

universiteiten vergeleken met die in speur- en ontwikkelingswerk geken-

merkt wordt door veel meer,zelf doen' (en dus een veel ondergeschikter rol

van lAC en documentatie, zo die er al bestaan), binnen de kring van

instellingen voor wetenschappelijk onderwijs stijgen de neiging en de

noodzaak tot zelf doen naarmate men van de medische, technische en

bèta-sfeer via de sociale wetenschappen bij de humaniora belandt.^

Voor de participanten in de sector speur- en ontwikkelingswerk mag dan

de bibliotheek een van de vele en verre kanalen zijn in het communicatie-

systeem, gemiddeld ligt dat bij de wetenschapsbeoefenaren van de uni-

versiteiten anders en bij bepaalde categorieën onder hen (die van de

humaniora m.n.) gehéél anders.

Met andere woorden: in een systeemmodel van de wetenschappelijke

communicatie, ontworpen vanuit de universitaire participanten, zou de

wetenschappelijke bibliotheek een veel omvangrijker plaats innemen op

158

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen