Gesprekken over honderd jaar Vrije Universiteit - pagina 156

En dan de gedichten van Leopold: het geheim van poëzie in

z'n volmaaktste vorm. Ik denk aan het vers Een stille dag is

om mij heen uit In gedempten toon:

Een stille dag is om mij heen

en in mij is het leven flauw,

ik voel de angst des wezens nauw

en ben in mijne vrede alleen

Is er in mij de aandacht niet

van verzen en hun stil verricht

inschikken tot dit klein gedicht

van iets geluk en licht verdrief

dat gij nog eens mij waart nabij

en ik u koel en zuiver vond

en wel in droefenis verstond

het verre tusschen u en mij

Of uit zijn Verzen 1897:

Schepen liggen er; waarom zoo. ..

het lieve water leed het zoo.

Vele zeilen zijn uitgehangen

breede, sleepende. Huizengangen

stonden; zacht getreden nu

schromelijk, want het was alles luw

vervuld, in de heldere streken

van den witten hemel geleken

menschen te wezen, mijn zinnen dreven

er in, in een zachten trek opgeheven.

Droomen bleef over was het voor dezen

al zoo, was dit het eerste wezen''

Ja, en dan nog Ida Gerhardt, als ik er even op mag

terugkomen, daar vind ik ook heel veel moois in, gedichten

die gekenmerkt worden door eerbied, in nobele vorm.

Misschien ken je het volgende niet, Onvervreemdbaar uit

haar bundel Het sterreschip, uit 1979; ik lees het je even

voor:

Dit wordt ons met ontnomen, lezen,

en ademloos het blad omslaan,

ver van de dagehjkheid vandaan.

Die lezen mogen eenzaam wezen.

152

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen