Wetenschap en rekenschap - pagina 86

J VEENHOF

kwam hem hierbij zeer te stade.'"Met zijn oom Herman Bavinck had hij — zoals uit

dit boek en uit andere geschriften blijkt — de oriëntatie aan het denken van

Augustinus gemeen. Ook in zijn innerlijke en uiterlijke attitude was hij, zoals ik al

aanduidde, aan Herman Bavinck verwant. Daarbij denk ik aan zijn zin voor het

mysterie, aan zijn respect voor de andere mens en de door hem bepleite en

aangenomen houding van nederigheid en bescheidenheid.

In zijn studie over religieus besef en christelijk geloof'worstelt Bavinck met de

vragen rondom de relatie tussen het christelijke geloof en de religies. In de vooral

door H. Kraemer ontketende discussie over continuïteit en discontinuïteit kiest

Bavinck niet eenzijdig voor discontinuïteit. Het religieus besef, in welke gestalte

het zich ook voordoet, wordt door God in stand gehouden. Wel is alle menselijke

religie ambivalent. In een meesterlijke analyse van Romeinen 1 tekent Bavinck de

religie in haar concrete gestalte door de geschiedenis heen als een proces van

verdringing en vervanging. De mens wordt geconfronteerd met God, die zich in

zijn algemene openbaring rusteloos met hem bemoeit en hem zoekt. Deze alge-

mene openbaring wordt verstaan en doorzien, maar tegelijk weggedrukt.

De resultaten van zijn missiologische studie vatte Bavinck samen in zijn „Inleiding

in de zendingswetenschap". Dit werk bevat de winst van wat de protestantse

zendingswetenschap in de eerste helft van deze eeuw heeft opgeleverd en munt

evenals zijn andere geschriften uit door zorgvuldige bijbelse oriëntatie. Het boek,

dat als één van de klassieken van de zendingswetenschap mag gelden,'^documen-

teert Bavinck's streven om de gereformeerde zending en missiologie in relatie te

stellen met hetgeen op internationaal niveau aan activiteit en studie werd onder-

nomen.

Vanaf 1954 doceerde Bavinck aan de V.U. de ambtelijke vakken. Opnieuw stapte

hij over naar een ander studieterrein, zonder het vorige echt los te laten. Naast de

psychologische interesse werd ook de missionaire gerichtheid in de beoefening van

de ambtelijke vakken geïntegreerd. Bavinck onderstreepte de missionaire dimen-

sie in het ambtelijk handelen van de kerk, die steeds meer tot de zendingssituatie

terugkeert. Representatief voor deze benadering is b.v. het uit de laatste periode

stammende geschrift „Ik geloof in de Heilige Geest."'Mn alles wat J.H. Bavinck als

hoogleraar deed en tot stand bracht — ook in zijn publicaties — zijn kennis en

inzicht verbonden met een persoonlijke spiritualiteit. Deze werd gevoed door

ononderbroken omgang met de Heilige Schrift, die in een reeks van Bijbelstudies

haar neerslag vond.'"*

In 1945 wordt Berkouwer gewoon hoogleraar en in 1950, na de emeritering van

Hepp, gaat hij de dogmatiek doceren. In de jaren tussen 1940 en 1950 had zich bij

hem geleidelijk de overgang van de apologetische periode naar een nieuwe fase

voltrokken. In deze jaren zocht en vond Berkouwer een nieuwe benaderingswijze

van de dogmatische problemen. Men kan spreken van een eigen „methode", mits

men daarbij bedenkt, dat Berkouwer de vragen betreffende de methode slechts

zelden expliciet aan de orde stelt en zeker niet de pretentie voerde een methode

82

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen