Wetenschap en rekenschap - pagina 146

I. A D I E P E N H O R S T

craat, maar wenste slechts hen verantwoordelijkheid toe te kennen die deze

konden dragen. Gedurende drie lustra met hart en ziel hoogleraar, die gelijkelijk

op onderwijs en onderzoek was gesteld, vreesde hij — en terecht — van de nieuwe

universitaire organisatie eindeloze pallavers, uitwissing van grenzen en nodeloze

strubbeling of erger. Hij was ook voor de te verwachten nieuwe bedeling minder

geschikt vanwege een plotseling uitschietend niet geheel te berekenen tempera-

ment. Evenals zijn vader recht door zee en goedhartig, telde hij soms, ook stu-

denten beoordelend niet geheel de draagwijdte van zijn woorden. Voor zijn leer-

lingen koesterde hij overigens veel belangstelling en wat hij aan internationaal

universitair werk volstrekt belangeloos heeft verricht, terwijl hij zeker de econo-

mische waarde van professionele adviezen niet onderschatte, dwong ingewijden

diep respect af.

Het lijdt geen twijfel dat de door sommigen tegenwoordig misprezen onder-

richtsvorm van hoorcolleges Gerbrandy in staat stelde de studenten te vormen.

Aan de klem van het bij de belangrijke passages met snijdende stem uitgesproken

betoog, waarbij de docent vooral uit het franse recht putte, dat hij evenals de door

hem vereerde Paul Scholten hoog stelde, was niet te ontkomen. Wetenschappelijk

werden degelijke voordrachten gehouden over Gebruik en misbruik van proces-

recht (1959) en Het waarheidsprobleem in het burgerlijk procesrecht (1961). Af-

zonderlijk staat het reeds in 1953 gehouden referaat Recht, rede en openbaring. De

voornaamste gepubliceerde vrucht der professorale studie is het in feite herschre-

ven Kort commentaar op de auteurswet 1912, dat in 1973 verscheen en piëteitshalve

als een bewerking werd aangeduid van het in 1940 door H. Pfeffer in beknopte

vorm geboden werk. Een geslaagd artikel uit 1964 over Ontwikkeling van het

privaatrecht loopt uit op een betuiging van eerbied voor het recht, dat tevens in zijn

betrekkelijkheid wordt erkend dat in ieder geval niet van één beginsel mag worden

afhankelijk gemaakt en dat naar Gerbrandy's overtuiging zelf jegens de eigen

conscientie kritisch doet staan.

Wanneer Gesina H.J. van der Molen (1892-1978) in 1949 het extra-ordinariaat in

het volkenrecht aanvaardt met een rede over Subjecten van volkenrecht is zij de

eerste vrouw die aan de Vrije Universiteit en uiteraard aan de juridische faculteit

een leerstoel bezet. Zij kende reeds het klappen van de academische zweep daar zij

in 1946 toegelaten als privaat-docente voor hetzelfde rechtsgebied een openbare

les had gehouden met de titel Uitsluitend nationale bevoegdheid en gemeenschaps-

bevoegdheid in het volkenrecht. Haar bestijgen van een katheder had niet voor de

hand gelegen. Van de kweekschool komend had zij even het onderwijs gediend,

was zij in de journalistiek terecht gekomen en via het colloquium doctum zag zij

zich de weg tot de universiteit ontsloten; in 1929 werd de meestertitel behaald. In

1937 promoveerde zij aan de universiteit waar ze gestudeerd had op het proef-

schrift .4/feen'co Gentili and the Development of International Law (\921). Vóór 1940

nauw bij vrouwenbeweging en volkenbondacties betrokken, dreef de Tweede

Wereldoorlog haar in het verzet. In 1914 had het uitbreken der vijandelijkheden

142

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen