Wetenschap en rekenschap - pagina 482

G KUIPER HZN

ongeacht de onderzochte groep en zelfs soms het probleem, worden aangevat om

een schaal te beproeven of de toepassing van een nieuwe wiskundige techniek. Een

praktijk overigens die op brede schaal wordt nagevolgd door journalisten, die juist

aan de luiers ontwassen jongelui om een mening vragen over b.v. de val van de

regering. „Nou, jammer dus, hè."

Naar analogie van de Belgenmoppen zijn er ook al sociologenmoppen aan het

ontstaan. Veel vrolijkheid is er ten onrechte. De geweldige nadruk die er ligt op de

kwantificerende, metende en wegende veldresearch heeft de sociologen in het

beleid parten gespeeld, hetgeen b.v. niet het geval is met economen en juristen die

evenmin (of nog minder) een beleidsgerichte opleiding krijgen. De grote belang-

stelling voor de wijsgerige sociologie waarmee de (vooral extreme) maatschappij-

kritiek gepaard ging, heeft op zichzelf wel een aardig tegenwicht gevormd, maar

veroorzaakt juist door haar ideologische achtergronden weer zoveel emoties, dat

de leden van het pluriforme sociologengezelschap tegen elkaar worden opgehitst,

zodat structuralisten, functionalisten, (neo)marxisten e.a. op elkaar werken als de

bekende rode lappen op de stier. Bovendien is er bij de maatschappijkritici een

sterke wereldmijding te zien: ze staan te dringen voor de poorten van de univer-

siteiten om hun roeping te volgen de jonge generaties vóór alle dingen de be-

staande maatschappij te doen verwerpen en hun handen niet vuil te maken aan

compromissen in de ambtelijke dienst, de zachte sector, laat staan het bedrijfsle-

ven.

Men zou de beroepssociologen kunnen zien in hun rol als priester, zoals H.

Schelsky dat doet. In zijn dagboek in „In de waagschaal" schrijft Ds. W. Barnard

(mei 1973): „Waarom zouden die volksmenigten (als je nou toch menigte bent)

niet hossen en feesten? Ze willen wat. Ze willen wat anders. Er is geen feest meer,

geen heilsleer, geen meeslepend, allen-in-de-zoveelste-macht-verheffend, verlos-

send gevoel, geen belevenis, geen gebeurtenis waarvan ze exponent zijn. Alles is

berekend en uitgekiend en ingekapseld.

En dan komen daar een paar jongens waarin ze zich herkennen, die spelen een

spel, die winnen. Die cup wordt de beker des heils. Ze hebben allen er uit

gedronken, al dronken die paar dan ook maar alleen. Maar dat gebeurde pro

omnibus. Het zijn priesters, die jongens. Bevrijders, Helden. Voor allen hebben ze

gedronken, nadat voor allen de strijd gestreden was. Hector, Achilles, David,

Goliath. Het werd voor allen beslist door enkelen, de kampvechters.

We are champions, zong het Engelse publiek, toen op Wembley het Engelse elftal

kampioen werd. Niet de ELF, maar WE! Het is volkomen Antiek, het is volstrekt

religieus. Messias Ajax, Parcival Cruyff die de graal meebracht. En dan spreken de

geavanceerde theologen van 'n „religieloze tijd", haha. Maar de sociologen, och

arme, weten die veel. Die doen gewichtig. Die weten niet eens van zichzelf dat ze

religieus bezig zijn. Niet als priesters, allerminst, maar als catechiseermeesters van

een door henzelf besefte heilsleer".

Bij Schelsky gaat het om het priestergezag van de intellectuelen en wel om het

gezag door zingeving. Dieren leven hun leven, maar mensen leiden hun leven, dwz.

476

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen